در جریان حمله مستقیم اسرائیل به خاک ایران، برخی از فرماندهان ارشد نظامی و دانشمندان هسته ای به شهادت رسیدند. از همین رو روایت های متعددی درباره شهادت فرماندهان نظامی در رسانه ها مطرح است. خاصه آنکه ابتدا خبرگزاری ایرنا از حضور سرلشکر باقری در اتاق جنگ خبر داد و ساعتی بعد خبر شهادت او منتشر شد. 

همچنین برخی روایت ها هم از نقش واتس آپ و فضای مجازی در ترور فرماندهان نظامی حکایت دارد. چنانچه، سردار غلامرضا جلالی، رئیس سازمان پدافند غیرعامل کشور، درباره نقش تکنولوژی‌های نوین در اقدامات تروریستی علیه فرماندهان مقاومت گفته بود: «پیام‌رسان واتساپ در مکان‌یابی و ترور برخی از فرماندهان حماس نقش داشته است. مکان‌یابی شهید هنیه به همین روش انجام شد، که نشان‌دهنده استفاده از ابزارهای دیجیتال در شناسایی و هدف قرار دادن شخصیت‌های برجسته است.»

هیچ کس توقع نداشت چنین حمله ای صورت بگیرد

در همین خصوص، احمد باقری، برادر شهید سرلشکر محمد باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح در گفت و گویی با خبرگزاری خبرآنلاین، درباره نحوه شهادت برادرش بیان کرد: «شهید باقری آن شب در منزل بودند و در اتاق جنگ نبودند. خبری حوالی ساعت ۵ یا ۵:۱۵ صبح در کانال‌های مختلف منتشر شد. من از خانه خودم بیرون آمدم و به محل اصابت موشک رفتم. همان‌جا ابتدا یکی از بچه‌هایی که مسئول حفاظت بود گفت حاجی در خانه نبوده است، اما بعد عزیزان گفتند اینطور نیست.»

وی ادامه داد: «نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم، ولی شاید غفلتی رخ داده باشد. هیچ‌کس توقع نداشت چنین حمله‌ای صورت گیرد. هیچ‌کدام از فرماندهان ارشد تصور نمی‌کردند که دشمن خبیث صهیونیستی به محل زندگی یا محل اسکان خانواده حمله کند.»

شهید باقری فقط یک گوشی معمولی داشت

برادر شهید باقری گفت: «ببینید محور مقاومت چه به روز اسرائیل آورده که حاضر شده دست به چنین کار خبیثانه‌ای بزند. حاجی خودش در خانه بود. خودش، همسرش و دختر کوچکش، فرشته خانم، طی ۴ یا ۵ ثانیه به شهادت رسیدند. بر اثر برخورد سه پرتابه جنگی، دو پهپاد و یک موشک که قطعاً از هواپیما شلیک شده بود.»

وی در پاسخ به سوالی درباره نقش فضای مجازی در ترور فرماندهان نظامی گفت:  «شهید باقری، فقط یک گوشی معمولی داشت و استفاده می‌کرد و این حرف درست نیست. در شبکه‌های اجتماعی هم فعالیتی نداشتند. شاید روی تبلتی دو یا سه کانال خبری را دنبال می‌کردند و در همین حد پیگیر بودند. تلفن‌شان از آن گوشی‌های ساده و معمولی و دم‌دستی بود.»