خراسان/ ستاره برزیلی رئال‌مادرید گفته که هر کاری می‌کنم برای این است مایه افتخار والدینم باشم؛ این طرز تفکر چطور مسیر پیشرفت را هموار می‌کند؟در روزگاری که موفقیت را بیشتر در قالب اعداد، جایگاه شغلی یا شهرت تعریف می‌کنیم، شنیدن جملات صمیمانه یک ستاره جهانی درباره نقش والدین، یادآور ارزش‌هایی است که گاه در هیاهوی روزمرگی فراموش می‌شوند. «وینیسیوس جونیور» یکی از موفق‌ترین بازیکنان این روزهای فوتبال جهان در گفت‌وگویی جذاب درباره مسائل مختلفی از جمله افراد الهام‌بخش زندگی‌اش صحبت کرده و گفته: «پدر و مادرم بزرگ‌ترین منبع الهام من هستند. آن‌ها سخت کار کردند تا من امروز چنین فرصت‌هایی داشته باشم. فداکاری، عشق و تلاش‌شان انگیزه من در هر روز زندگی‌ام است. هر کاری می‌کنم برای این است که مایه افتخار آن ها باشم». این جمله ساده، از نگاه روان‌شناسی، بیانگر یک نگرش عمیق است؛ نگرشی که می‌تواند انرژی و انگیزه‌ای بی‌پایان برای پیشرفت ایجاد کند.
 ​​​​​​​
​​​​​​​شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس پایدار
والدین نخستین معماران شخصیت ما هستند. عشق، حمایت و فداکاری‌های آن‌ها نه‌تنها زیربنای رشد جسمی ما را فراهم می‌کند، بلکه بنیان امنیت روانی را می‌سازد. این امنیت، به ما اطمینان می‌دهد که حتی در روزهای شکست و تردید، ارزش و جایگاه‌مان محفوظ است. چنین احساسی، در شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس پایدار و جسارت در تصمیم‌گیری نقشی حیاتی دارد. کسی که این پشتوانه را درک می‌کند و قدردان آن است، پیوندی عاطفی و مسئولانه با خانواده‌اش برقرار می‌کند که همچون یک موتور محرک، او را در مسیر اهدافش پیش می‌برد. اهمیت این موضوع در این است که انگیزه ناشی از قدردانی، عمیق‌تر و ماندگارتر از بسیاری از انگیزه‌های بیرونی است. برخلاف اهدافی که صرفاً برای کسب پول یا شهرت تعیین می‌شوند، این انگیزه به عشق و مسئولیت گره خورده و حتی در سخت‌ترین روزها خاموش نمی‌شود. 
یکی از پیش‌بینی‌کننده‌های اصلی موفقیت
این نگرش، تأثیر مستقیمی بر باور فرد به توانایی‌هایش دارد. وقتی می‌بینیم والدین‌مان با وجود محدودیت‌ها، مسیر زندگی ما را هموار کرده‌اند، به این نتیجه می‌رسیم که ما هم می‌توانیم بر موانع غلبه کنیم. این همان «خودکارآمدی» است که روان‌شناسان آن را یکی از پیش‌بینی‌کننده‌های اصلی موفقیت می‌دانند. فردی که خودکارآمدی بالایی دارد، موانع را نه به‌عنوان پایان مسیر، بلکه به‌عنوان چالش‌هایی قابل حل می‌بیند و برای عبور از آن ها تلاش می‌کند.
این تلاش، سرمایه‌ای روان‌شناختی است
علاوه بر این، قدردانی از والدین باعث می‌شود ما در چارچوب ارزش‌ها و اصولی حرکت کنیم که در خانواده آموخته‌ایم؛ ارزش‌هایی مثل صداقت، پشتکار، فروتنی و احترام. این چارچوب، نه‌تنها به تصمیم‌گیری‌های اخلاقی ما جهت می‌دهد، بلکه در روابط اجتماعی و حرفه‌ای‌مان، اعتباری ماندگار ایجاد می‌کند. چنین سرمایه اجتماعی، به‌ویژه در مسیرهای شغلی و کاری، دریچه‌های تازه‌ای از فرصت‌ها را می‌گشاید. از زاویه‌ای دیگر، این نوع نگاه به زندگی به تلاش‌های ما معنا می‌بخشد. هدف‌گذاری تنها برای رسیدن به موفقیت شخصی، ممکن است در برابر شکست یا موانع کمرنگ شود، اما وقتی موفقیت را راهی برای قدردانی و سربلندی والدین می‌بینیم، انگیزه‌ای عمیق و ریشه‌دار به دست می‌آوریم. این معنا، در لحظات سختی، همان نیرویی است که مانع دست کشیدن از مسیر می‌شود.
الگویی ارزشمند برای نسل‌های بعد
تأثیر این طرز فکر محدود به زندگی شخصی نیست؛ بلکه الگویی ارزشمند برای نسل‌های بعد می‌سازد. کودکان و نوجوانانی که می‌بینند بزرگسالان موفق، حتی در اوج دستاوردها، با احترام و عشق از والدین‌شان یاد می‌کنند، یاد می‌گیرند که موفقیت واقعی با ریشه‌های انسانی و خانوادگی کامل می‌شود. در نهایت، داستان وینیسیوس جونیور یادآوری می‌کند که پشت هر قله‌ای که فتح می‌کنیم، خانواده‌ای حضور دارد که با عشق و صبر، مسیر را هموار کرده است. تلاش برای مایه افتخار بودن والدین، تنها یک حس اخلاقی یا خاطره‌انگیز نیست؛ بلکه سرمایه‌ای روان‌شناختی است که به ما قدرت، معنا و استقامت می‌بخشد.