خراسان/ بسیاری از مردان تنها در جلسات درمانی از مشکلات واقعی خود در زندگی زناشویی پرده برمی‌دارند، جایی که احساس امنیت برای بیان نارضایتی‌ها وجود دارد. به گزارش فرارو به نقل از یورتانگو، در سال‌های اخیر، آگاهی از اهمیت سلامت روان مردان افزایش چشمگیری یافته است. دیگر کمتر کسی باور دارد که مردان باید همان چهره‌ سخت و بی‌احساس گذشته را حفظ کنند؛ چهره‌ای که بر پایه‌  کلیشه‌های مردسالارانه شکل گرفته و مردان را به پنهان‌کردن اضطراب، اندوه و افسردگی وامی‌داشت. با این حال، هنوز هم احتمال این‌که بیماری روانی مردان تشخیص داده شود کمتر از زنان است؛ اما خطرات ناشی از مشکلات سلامت روانی در مردان به‌مراتب شدیدتر است. هر مردی که تصمیم می‌گیرد برای حل چالش‌های احساسی و ذهنی خود به درمانگر مراجعه کند، گامی بزرگ به سوی خودشناسی و بهبود کیفیت زندگی‌اش برداشته است. اما مردان در جلسات درمانی درباره‌ چه چیزی صحبت می‌کنند؟ وقتی پای زندگی زناشویی به میان می‌آید، گلایه‌ اصلی آن ها چیست؟
۱- همسری که بیش‌ازحد انتقاد می‌کند
انتقاد مداوم از سبک زندگی، انتخاب‌ها، ارزش‌ها یا ویژگی‌های شخصیتی همسر، نه‌تنها روحیه‌ فرد را تضعیف می‌کند، بلکه می‌تواند رابطه‌ زناشویی را به سراشیبی سقوط بکشاند. وقتی تمرکز رابطه از عشق و پذیرش به سمت قضاوت و انتقاد تغییر کند، ویژگی‌های دوست‌داشتنی همسر به‌تدریج از نظر پنهان می‌مانند.
۲- احساس مورد قضاوت قرار گرفتن مداوم
هیچ‌کس نمی‌تواند در ازدواجی دوام بیاورد، اگر احساس کند بیشتر مورد قضاوت قرار می‌گیرد تا تحسین. این جمله به‌خوبی وضعیت مردانی را توضیح می‌دهد که در جلسات درمانی از احساس قضاوت شدن مداوم توسط همسر خود می‌نالند. مردان معمولاً احساس می‌کنند هیچ‌گاه نمی‌توانند همسرشان را به‌طور کامل راضی کنند، زیرا حتی در میان حرف‌های محبت‌آمیز هم نشانه‌هایی از ارزیابی و داوری وجود دارد. برای یک مرد، این نوع ارزیابی مستقیماً به احساس ارزشمندی او گره خورده است. در بسیاری از روابط، هر دوطرف به‌جای درک متقابل، به نیاز‌های فردی خود واکنش نشان می‌دهند و همین مسئله مانع از گفت‌وگوی صادقانه و احساس امنیت عاطفی می‌شود.
۳- نبود صمیمیت
نبود صمیمیت، یکی از متداول‌ترین شکایاتی است که مردان هنگام مراجعه به روان‌درمانی مطرح می‌کنند. اما منظور از صمیمیت، چیزی فراتر از رابطه‌ زناشویی است. برای بسیاری از مردان، صمیمیت نوعی تماس فیزیکی است که به ایجاد پیوند احساسی می‌انجامد؛ در حالی‌که برای بسیاری از زنان، این روند برعکس است: صمیمیت یک فرایند عاطفی است که در بستر امنیت، توجه و پیوند قلبی به رابطه‌ فیزیکی منتهی می‌شود. این تفاوت می‌تواند باعث بروز سوءتفاهم شود. وقتی زندگی پرمشغله، فرزندپروری، کار، مسئولیت‌ها یا بیماری‌های خانوادگی وارد معادله می‌شوند، زنان ممکن است از نظر عاطفی خسته شوند و انرژی لازم برای ایجاد ارتباط صمیمانه را نداشته باشند. در چنین شرایطی، مرد احساس می‌کند طرد شده و نیازهایش نادیده گرفته می‌شود، در حالی‌که همسرش احساس می‌کند تحت فشار قرار دارد تا «نیاز‌های همسر» را تأمین کند.