او در پاسخ به این سوال که آیا ممکن است روزی پیکر رضا براهنی به ایران بازگردد یا خیر؟ توضیح می‌دهد: «من به دنبال این قضیه هستم و خواهم بود.» او ادامه می‌دهد: «از اولین روز هم بودم اما خانواده‌ام عقیده دیگری داشتند. تصور من این بود که هر اتفاقی هم می خواهد رخ دهد، رخ دهد چون برای من اهمیتی ندارد. تنها چیزی که برای من اهمیت داشت آمدن پیکر او به ایران بود. هرچند مادر و برادرانم مراعات یا به عبارتی مصلحت‌اندیشی کردند. نظری که شاید در آن مقطع درست بود. اکنون اما من می‌گویم از تاریخی به این‌سو می‌توان به آسانی چنین کاری را انجام داد. اگر دیده باشید برادرم در مستندی از پدرم می‌پرسد اگر اتفاقی برایت افتاد دوست داری کجا به خاکت بسپاریم؟ پدر می‌گوید کسی که می‌میرد باید به خاک خودش برگردد. این چیزی است که همیشه در سر من هست. ضمن این که یکی، دو بار نیز صحبت‌هایی پدری‌وپسری در این مورد داشتیم و می‌دانم که نظر قاطعش این بود که در ایران به خاک سپرده شود.» 

از نویسندگان و شاعران بزرگ و سرشناس ایران، پنجم فروردین‌ماه ۱۴۰۱ در ۸۶ سالگی در تورنتو کانادا در گذشت.

براهنی رمان‌نویس، شاعر، منتقد ادبی و استاد دانشگاه بود و علاقه‌مندان آثارش او را در عرصه‌های مختلف، یک هنرمند پیشرو و مدرن می‌دانستند و معتقد بودند که حضوری تاثیرگذار در ادبیات ایران داشته و بنیان‌گذار گفتمان اصلی نقد ادبی در تاریخ ادبیات معاصر ایران بوده است.

از رضا براهنی تاکنون کتاب‌های بسیاری در زمینه شعر، رمان و نقد ادبی منتشر شده که می‌توان از مهمترین آن‌ها در عرصه شعر به مجموعه «خطاب به پروانه‌ها» اشاره کرد که حاوی شعرهای بسیار متفاوت و بحث‌انگیز در عرصه شعر ایران در دهه هفتاد خورشیدی است و در زمینه رمان هم از «آواز کشتگان»، «رازهای سرزمین من»، «آزاده خانم و نویسنده‌اش» و در زمینه نقد ادبی نیز از «طلا در مس» و «کیمیا و خاک» نام برد.