رویاها زیر تیغ سانسور ساترا

پنج سال پیش، در نقاشیهای علی‌رضا کریمی مقدم(هنرمند عزیز و فرهیخته) رؤیایی دیدم؛ جایی که فریدا کالو و ونگوگ در کنار هم ایستاده بودند. از همان لحظه،این رویا را در سر پرورندام نمایشی  روی صحنه ببرم که از رنج مشترکشان بگوید؛ از زنی زخمی‌که با تن شکسته‌اش نقاشی را زندگی کرد، و از مردی که با روان تکه‌تکه‌اش جهان دیگری را آفرید.سال‌ها این رویا در من ماند. تا این‌که در «کارناوال» با استقبال و همراهی رامبد جوان از این سوژه  فرصتی دست داد؛ با بهره از آثار علی‌رضا کریمی مقدم، که در دل این اجرا نیز آثار هنرمندانه و شاعرانه اش به نمایش درآمدند تلاشی کنم  برای پیوند زدن درد، رنگ و تاب‌آوری.

اما چه حیف که فریدای من پاره پاره پخش شد همچون تن نحیف و دردمندش . من همیشه آرزو داشتم تماشاگر با تمام جان، با تمام تصویر و کلمه، آنچه در ذهنم پرورده بودم را لمس کند.امیدوارم روزی، این نمایش در شکلی کامل و بی‌سانسور اجرا شود؛ همان‌گونه که فریدا و ونگوگ در خیال من ایستاده‌اند، در کنار هم، با همه زخم‌ها و همه زیبایی‌ها.

پی نوشت :نیمی از اجرای من زیر تیغ ممیزی جان داد

ساترا  اَبَر مُمَیِز سانسورچی نام فریدا کالو را از اجرای من حذف کرد.بیوگرافی او که در پایان نمایش روی ویدئو وال نمایش داده می شد را، حذف کردصحنه‌های زیادی  از نمایش من پاک شد.و از بیست دقیقه کاری که با جان و دل برایش زحمت کشیده بودم، تنها ۹ دقیقه‌اش پخش شد.کاش تماشاگر می‌توانست اجرای کامل را ببیند.برای من، فریدا کالو اسطوره‌ی مقاومت است؛ زنی که با وجود تمام رنج‌های جسمی و روحی، ایستاد و نقاشی را بدل به زیستن کرد.

اما او را از نمایشم حذف کردند، چون ساترا اعتقاد داشت فریدا کالو «از نظر اخلاقی زن سالمی نبود».

و همین شد که نمایشی که ساخته بودم، ناقص، ناتمام، و با زخم سانسور امشب در پلتفرم فیلم‌نت به نمایش در بیاید

عکسها از محمد بدرلو