فارس/ زنان نوغان» با تشییع باشکوه غریب الغربا مهمان‌نوازی خود را برای همیشه در تاریخ ماندگار کردند.

زنان نوغان مشهد به رسمی دیرینه روز شهادت امام رضا(ع) با حمل تابوت نمادین پیکر امام رئوف، از کوچه «نوغان» این شهر مقدس راهی حرم مطهر رضوی شدند.

در این آیین بانوان مشهدی با شاخه‌های گل به سمت حرم رضوی حرکت کردند و پس از ورود به بارگاه منور رضوی در رواق حضرت زهرا (س) گرد هم آمدند و به سوگواری و نوحه خوانی پرداختند.

حکایت تابوت خالی که زنان نوغان در سالروز شهادت امام رضا(ع) بر دوش می گذارند به قرن ها قبل باز می‌گردد، به گواه تاریخ زنان محله نوغان که نخستین علم عزای غریب توس را به اهتزاز درآوردند، تا به امروز میراثدار این سنت کهن بوده و آن را حفظ کرده‌اند.

آخرین روز ماه صفر مصادف با سالروز شهادت حضرت امام رضا(ع) است، امام رئوفی که با نخستین ورودش به توس مهر خود را در دل های خراسانی ها کاشت و این محبت آن چنان ریشه دواند که درخت تنومندش تا به امروز در تمام ایران و بلکه در کشورهای دور و نزدیک رشد و نمو داشته است.

به گواه تاریخ پس از شهادت امام رضا(ع) نخستین بیرق عزا برای آن حضرت در محله نوغان، آن هم توسط زنان سیاه پوش این منطقه برخاست، نخستین گریه ها و مویه ها برای شهادت جانسوز امام رئوف از این محله به گوش رسید و نخستین حرکت هیات عزاداران در این محله برپا شد و مسیر خود را به سمت مرکز شهر آغاز کرد.

ساکنان محله نوغان همیشه کتیبه مزین به نام امام رضا(ع) را بر دیوار مسجد و محله نصب دارند، ماه صفر که از راه می رسد، شوری در این محله برپا می شود گویی انتظار مهمانی را می کشند که می خواهد از راه دوری بیاید و آنان به پیشوازش روند، محله حال و هوای دیگری می گیرد و زنان دست به کار می شوند.

در روزهای پایانی ماه صفر مقدمات برگزاری مراسم سوگواری برای سالگرد شهادت هشتمین خورشید ولایت در محله نوغان آغاز می شود، مسجد محله و کوچه قدیمی و دراز آن آب و جارو می شود، دیگ های نذری در خانه های قدیمی برپا شده و زنان و مردان بساط نذری امام رضا(ع) را می چینند، جوان ها محله را ملبس به پارچه‌های عزا کرده و پرچم‌های مزین به نام مبارک آن حضرت بر در و دیوار نصب می‌شود.

سفره نذری زنان نوغان در دهه پایانی ماه صفر به پهنای کل محله گسترده می شود، بوی نذری امام رضا(ع) از این محله مشام جان هر رهگذری را نوازش می دهد و ظرف های نذری بین عزادارانی که از این محله گذر می کنند، توسط زنان نوغان توزیع می شود.

آخرین پرده از سنت ۱۲۰۰ ساله زنان نوغان در سالروز شهادت امام رضا(ع) به راه انداختن هیاتی کوچک و زنانه است، آنان تابوت خالی با پارچه سبزی که به دور آن کشیده شده و گل سپیدی که بر روی آن قرار گرفته است را بر دوش می گذارند و ابتدا کل محله را پیموده، در مسجد محل حضور یافته و مراسم عزاداری را برپا کرده و سپس با همان تابوت راه حرم را در پیش می گیرند.

هیچ سالی نبوده که زنان محله نوغان هیاتی به راه نیانداخته و در عزاداری سالروز شهادت امام رضا(ع) حضور پیدا نکرده باشند، آنان همان طور که تابوت را بر دوش دارند، شاخه گلی در دست گرفته، دسته های سینه زنی تشکیل می دهند و حوالی ظهر پا به حرم قدسی آن امام همام می نهند و در فراق مولای خود خون می گریند.