در واپسین روز ماه صفر، شهر رشت غرق در اندوه و سوگ شد و در گرمای تابستان دل‌های عاشق امام رضا (ع) در دسته‌جات عزاداری از میدان شهدای ذهاب به سوی مامن و ماوای خود صحن و سرای حضرت فاطمه اخری خواهر امام رضا (ع) با چشمانی اشکبار روان شدند. 

خیابان‌های اطراف خواهر امام، از ساعات ابتدایی عصر، شاهد حضور پرشور مردمی بود که با دل‌هایی شکسته، آمده بودند تا در سوگ شهادت امام رضا (ع) شرکت کنند و هر لحظه بر جمعیت افزوده می‌شد. 

جوانان غیور گیلانی با پرچم‌ها و علم‌ها در جلوی دسته‌جات در حرکت بودند و مادران با کودکان خود در کالسکه و گاه بر دوش آمده بودند تا ارادت خود را به خاندان عترت نشان دهند. 

صفوف منظم عزادارن، از پیر و جوان، زن و مرد، با لباس‌های مشکی و پرچم‌های «یا رضا»، در صفوف منظم تصاویر زیبایی را در شهر خلق کرده بود که دوربین قادر به ثبت این همه شکوه عزاداری نیست. 

نوای «یا امام رضا» در خیابان‌های شهر طنین‌انداز بود. سینه‌زنی هماهنگ جوانان فضایی معنوی و روحانی ایجاد کرده بود. 

در پایان مراسم که در صحن خواهر امام رضا (ع) برگزار شد عزاداران صلوات مخصوص امام رضا (ع) را زمزمه می‌کردند و در لحظات پایانی غروب سی‌ام صفر فریاد "لبیک یا حسین (ع) طنین‌انداز شد. 

برخی در گوشه‌ای نشسته بودند و با اشک، عهدی تازه با امام‌شان می‌بستند: عهدی برای وفاداری، برای دفاع از مظلوم، و برای ادامه راه ولایت. 

رشت، در این شب، فقط یک شهر نبود؛ حرم دل‌هایی بود که با غربت امام رضا (ع) هم‌نوا شده بودند.