ایمنا/ استان البرز امروز در سکوتی آکنده از غم و شعفی آمیخته با افتخار می‌تپد، از نخستین ساعات بامداد و با انتشار خبر شهادت آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب به دست تروریست‌های آمریکایی و صهیونیستی، مردان و زنان این دیار، داوطلبانه و خودجوش، به خیابان‌ها آمدند تا نهایت انزجار خود را به جهانیان اعلام کنند.

سحرگاه امروز، بوی غریب محنت در هوای خنک بهاری البرز پیچیده بود. گویی کوه‌های سر به فلک کشیدهٔ آن، پیش از آنکه خورشید طلوع کند، خبری تلخ را در سینه‌های سنگی خود احساس کرده بودند. با نخستین زمزمهٔ شهادت، گویی قلب تپندهٔ استان، کرج، یک‌باره از هیجان ایستاد و سپس با ضربان‌هایی کوبنده به حرکت درآمد. حرکت از خانه‌ها شروع شد. از کوچه پس کوچه‌های شهرک‌های امیرالمؤمنین و مهرشهر، از محله‌های قدیمی عظیمیه و مصباح، از بلوارهای پررفت‌وآمد دیزنی و چمران.
مردم، یکی یکی، دو تا دو تا، سپس دسته‌جمعی. بی‌هیچ فراخوانی، بی‌هیچ دستوری. تنها ندای درونی ایمان و عشق بود که آنان را از گرمای آغوش خانواده به سردی سنگفرش‌های خیابان کشاند. بر تن همگان، مشکیِ عزاست. مشکی‌ای که نه نشانهٔ تسلیم، که نماد عظمت مصیبت و عمق ارادت است. در دستانشان، تصاویری از آن چهرهٔ حکیم و آرام است؛ تصاویری که حالا با قاب سیاه احاطه شده، اما نگاه نافذ و لب‌های پرصلابت آن، همچنان سخن می‌گوید، رهبری می‌کند.
تجمع، آرام و متین آغاز شد. گویی خود مردم، بهترین مرثیه‌خوانان این عزای ملی هستند. پیرمردی با ریش سفید و چشمانی اشک‌بار، تصویر را بالا می‌گیرد و با لرزش در صدا فریاد می‌زند: «خامنه‌ای! عزیز! ما تو را تنها نمی‌گذاریم! راهت ادامه دارد!» زنی جوان، کودکش را در آغوش فشرده و با او هم‌صدا می‌شود: «مرگ بر آمریکا! مرگ بر اسرائیل!» این شعار، از یک نقطه آغاز می‌شود و چون موجی دریا، تمام خیابان را درمی‌نوردد. هزاران صدا، یک‌صدا: «مرگ بر آمریکا! مرگ بر اسرائیل!»