وطن امروز/ «قماربازی جنگی» عنوان یادداشت روز در روزنامه اعتماد به قلم مهدی حسنی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

فرید زکریا برای بیشتر کارشناسان حرفه‌ای روابط بین‌الملل و حتی مخاطبان عمومی نامی آشناست. او یکی از محققان برجسته و صاحب‌نظر در سیاست بین‌الملل است که بسیار در رابطه با روابط جمهوری اسلامی ایران و آمریکا سخن گفته و بدل به چهره‌ای صاحبنام در این حوزه شده است. به رغم تمام مخالفت‌ها در راستای جنگ با ایران، ترامپ دکمه حماقت را فشار داد و جنگ را آغاز کرد. در چنین شرایطی، مرور یادداشت زکریا بسیار بجاست. از نظر او، جنگ با ایران، یک جنگ فاقد چشم‌انداز و بی‌معنی است. 
تمام پرسش زکریا از ابتدای متن تا انتها این است که اصولاً هدف آمریکا از مداخله نظامی غیرقانونی در ایران چیست: «دونالد ترامپ در سخنرانی یک ساعت و ۴۷ دقیقه‌ای، تنها 3 دقیقه را به ایران اختصاص داد. این موضوع نگران‌کننده است، زیرا به نظر می‌رسد ایالات متحده در آستانه جنگ با ایران قرار دارد، بی‌آنکه بحث عمومی جدی و گسترده‌ای درباره آن در جریان باشد. 
دولت ترامپ بزرگ‌ترین آرایش نظامی آمریکا در منطقه از زمان جنگ عراق را شکل داده است: استقرار 2 ناوگروه هواپیمابر و دست‌کم ۱۵۰ فروند هواپیما در اطراف ایران. گفته می‌شود ۴۰ هزار نیروی آمریکایی در منطقه حضور دارند. با این حال، هدف عملیات نظامی همچنان مبهم و تعریف‌نشده است: هدف دقیق چیست؟»
او بخوبی به دورویی آمریکایی‌ها اشاره می‌کند. به باور زکریا، برخلاف ادعای ترامپ که ایران نمی‌گوید سلاح هسته‌ای نمی‌خواهد، بارها و بارها اعلام کرده است میلی به ساخت سلاح هسته‌ای ندارد: «ترامپ در سخنرانی خود چنین القا کرد که هدف اصلی این است که ایران بگوید «ما هرگز سلاح هسته‌ای نخواهیم داشت» اما مقام‌های ایرانی دهه‌هاست همین را تکرار می‌کنند. رهبر انقلاب اسلامی ایران، سال ۲۰۰۳ فتوایی علیه دستیابی به سلاح هسته‌ای صادر کرد و بارها هم آن را تکرار کرده است. همین موضع در بندهای ابتدایی توافق هسته‌ای میان دولت اوباما و ایران نیز تصریح شده بود. اگر تمام خواسته ترامپ صرفاً تکرار همین موضع باشد، این بحران باید خیلی زود پایان یابد». 
زکریا سپس به مساله عدم جدیت و حتی سردرگمی خود آمریکایی‌ها در مذاکره اشاره می‌کند که معلوم نیست دقیقاً از مذاکره چه می‌خواهند: «گفت‌وگوهای دولت ترامپ با ایران عمدتاً بر موضوع هسته‌ای متمرکز بوده است اما خطوط قرمز واشنگتن مدام تغییر کرده‌اند. گاهی گفته شده ایران می‌تواند غنی‌سازی انجام دهد، حقی که بسیاری معتقدند طبق رژیم عدم اشاعه هسته‌ای برای کشورها به رسمیت شناخته شده است اما در مقاطعی دیگر، مقام‌های ارشد دولت، از جمله وزیر خارجه تأکید کرده‌اند هیچ سطحی از غنی‌سازی قابل قبول نیست. مارکو روبیو همچنین گفته امتناع ایران از مذاکره درباره موشک‌های بالستیک که یک موضوع جداگانه باشد، یک «مشکل بزرگ» است. در نهایت، پرسش همچنان پابرجاست: هدف واقعی چیست؟»
زکریا تاکید می‌کند تغییر رژیم ایران حتی با کمپین بمباران به یک توهم می‌ماند که حتی بن‌سلمان نیز در رابطه با آن به آمریکا هشدار داده است: «آیا هدف واقعی تغییر رژیم است؟ اگر چنین باشد، دستیابی به آن صرفاً از طریق حملات هوایی بسیار بعید به نظر می‌رسد. به‌سختی می‌توان نمونه‌ای را به یاد آورد که در آن حکومتی بدون حضور نیروهای نظامی در زمین سرنگون شده باشد. قابل ‌توجه است که حتی دشمنان دیرینه جمهوری اسلامی، مانند محمد بن‌سلمان، ولیعهد عربستان و محمد بن‌زاید آل‌نهیان، رئیس امارات عربی متحده نیز توصیه به احتیاط کرده‌اند، زیرا نگرانند استفاده بی‌هدف از نیروی نظامی اوضاع را از کنترل خارج کرده و کل خاورمیانه را بی‌ثبات کند». 
زکریا به روشنی بیان می‌کند واشنگنن می‌خواهد تن به خشونتی بدهد که حتی نمی‌داند چرا و درکی از تبعات آن ندارد. 
وی باز هم برای جلوگیری از این فاجعه، توصیه به توافق سیاسی می‌کند: «کارل فون کلاوزویتس، نظریه‌پرداز برجسته جنگ تأکید می‌کرد قدرت نظامی باید در خدمت یک هدف سیاسی روشن باشد. 
او هشدار می‌داد جنگی که بدون چنین وضوحی آغاز شود، به خشونتی بی‌هدف بدل می‌شود که نتایجش را شانس و تصادف تعیین می‌کند. 
سیاست‌گذاران واشنگتن باید مکث کنند و به پرسشی ساده پاسخ دهند: دقیقاً به چه وضعیت نهایی‌ای می‌خواهیم برسیم و اقدام نظامی چگونه ما را به آنجا می‌رساند؟ اهداف مبهمی مانند «تضعیف»، «ایجاد بازدارندگی» یا «تغییر رفتار» براحتی به گسترش بی‌پایان مأموریت می‌انجامد. اگر هدف جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای است، آنگاه مقصد نهایی باید یک توافق همراه با سازوکارهای نظارتی و بازرسی باشد». 
او در نهایت اشاره می‌کند هر اقدام نظامی آمریکا بدون درک تبعات و وارد شدن به جنگ به ایران، «قمار با جان نیروهای آمریکایی و آینده میلیون‌ها انسان است».