خراسان/ سلاح ما مردم معمولی برای مقابله با دشمن همدلی، امید و حفظ غرور ملی است؛ با آموختن تاب‌آوری و تلاش برای معنادار کردن هر تجربه، می‌توانیم به خودمان، اطرافیان و جامعه برای عبور از روزهای سخت کمک کنیم  
  در دل این روزهای تلخ که شاهد تجاوز دوباره دشمن به میهن عزیزمان و ازدست دادن بسیاری از عزیزان‌مان هستیم و زندگی بسیاری از هموطنان‌مان با صدای انفجار گره خورده است، شاید این پرسش در ذهن خیلی‌ از ما شکل بگیرد: «چه باید کرد؟ چطور از این شرایط عبور کنیم؟ آیا اصلاً امیدی هست؟» پاسخ از دل درک واقعی مفهوم امید می‌آید؛ امیدی واقعی که از دل فهم رنج، معنا، عزت نفس و همراهی با یکدیگر می‌جوشد؛ آن امیدی که این روزهای سخت را قابل تحمل می‌کند، از دل عشق به میهن و همدلی می‌آید؛ امیدی که معناساز و معنابخش زندگی باشد. اگر می‌خواهید در این روزهای سخت شوق زندگی را در آغوش بگیرید و تسلیم ناامیدی که دشمن می‌خواهد نشوید، مرور این مطلب خالی از لطف نیست. 
 ​​​​​​​
۱ بدون انکار احساسات
در این روزها که مدام اخبار جریان دارد، احساس خشم و بی‌پناهی کاملاً طبیعی است. انکار این احساسات نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود در درون‌مان فروبریزیم. اما اولین قدم در مسیر تاب‌آوری، پذیرش است. این‌که به خودمان اجازه بدهیم ناراحت و خسته باشیم؛ احساس‌مان را بشناسیم تا بدانیم چطور ترمیمش کنیم. یادمان باشد اساساً اگر فرسوده و غمگین نباشیم که تاب‌آوری موضوعیتی پیدا نمی‌کند. در شرایط سخت است که امید و تاب‌آوری معنا پیدا می‌کند؛ در عین خسته بودن اما دوباره برخاستن. پس غم را به رسمیت بشناسیم و از امید واهی دور شویم. 
۲ تلاش در عین ناراحتی
برای بالا بردن تاب‌آوری باید واقعیت را ببینیم؛ مثل مادری که بغضش را فرومی‌خورد و برای فرزندش لالایی می‌خواند یا پدری خسته و نگران که با فرزندش بازی می‌کند. اقداماتی مثل نفس کشیدن عمیق، نوشتن احساسات، حرف زدن با یک دوست و مهم‌تر از همه خدمت به دیگران به ما کمک می‌کند روان‌رنجورمان را التیام بخشیم. به‌طور مثال یک لبخند می‌تواند خدمت خوبی به دیگران باشد؛ ساده و بی‌دردسر. همین لبخندها پیام به دیگران است؛ یعنی با آن‌ها همدل و همراه هستیم.  
۳ بحران معنا
در چنین شرایطی گم‌شدن معنا یکی از مهم‌ترین چالش‌هاست. وقتی نتوانیم درد را در بستری از معنا قرار دهیم، تسلیم خشم، پوچی و افسردگی می‌شویم. پس به خودمان یادآوری کنیم که شاید نتوانیم همه‌چیز را کنترل کنیم، اما می‌توانیم تصمیم بگیریم این رنجی که تحمل می‌کنیم چه درسی برای ما داشته باشد؟ یادمان باشد این غم‌ها می‌تواند موتور محرک کارهای بزرگی باشد. رنج‌های بزرگ وقتی به کارهای بزرگ تبدیل می‌شوند، ثمرات زیادی دارند؛ اما اگر فقط در ذهن باقی بمانند و به کنشی فعال و مثبت تبدیل نشوند، سازنده که نیستند هیچ، مخرب هم هستند. رنج یعنی ما احساسات انسانی داریم اما مدیریتش یعنی هوشمند هم هستیم. 
۴ حواس‌مان به عزت نفس‌مان باشد
یکی از پایه‌های تاب‌آوری جمعی، حفظ عزت‌نفس افراد و هویت ملی است. در شرایط بحرانی، حمله به خود یا دیگری، تحقیر و سرزنش و... نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه فروپاشی درونی جامعه را تسریع می‌کند. در این روزها باید با احتیاط بیشتری صحبت کنیم. غرور ملی، به اطرافیان ما آرامش می‌دهد و اگر آن را ناخواسته و بی‌هیچ نیتی خدشه‌دار کنیم، ترمیم نمی‌شود. این موضوع از پیگیری اخبار و درمیان گذاشتن آن با دیگران شروع می‌شود و تا صحبت با کودکان، سالمندان و... ادامه می‎یابد.  
۵ ما زنده‌ایم به امید
دشمن شاید تصور کند قدرتمند است؛ اما اگر ما چنین تصوری نداشته باشیم قدرتش نابود می‌شود. چون قدرت دشمن فقط از سلاحش نیست؛ از خستگی، فرسایش امید، نبود همدلی در جامعه می‌آید و اگر حواس‌مان به این نکات باشد در جنگ روانی و شناختی عملیات دشمن را بی‌فایده خواهیم کرد. ادامه دادن زندگی پر از امید به فردای روشن، با انسجام اجتماعی و یکدل بودن همگی یک شکل مهم از مقاومت است. فراموش نکنیم آن‌چه بر کشور ما می‌گذرد تجاوزی همه جانبه علیه خاک، موجودیت و حتی غیرنظامیان است؛ به‌طور مثال آن‌چه در مدرسه دخترانه میناب گذشت و شهادت مظلومانه دخترکانی زیبا که دنیایی پر از امید و رویا داشتند، برای هر ایرانی تلخ و به معنای عبور دشمن از خط قرمزهاست. 
۶ روابط مفیدی بسازیم
ما موجوداتی اجتماعی هستیم. قطع رابطه با دیگران در روزهای سخت، ما را آسیب‌پذیرتر می‌کند. برعکس، هر تماس تلفنی، هر پیغام محبت‌آمیز، هر دعوت برای یک چای ساده، ما را به زندگی وصل می‌کند. پس شبکه‌ای از روابط اجتماعی مفید برای خودمان و اطرافیان بسازیم که مثل طنابی نامرئی ما را به زندگی، تکاپو برای آینده و افزایش تاب‌آوری وصل کند. فرصت دورهم بودن را هم مغتنم بدانیم و با حرف‌هایی که بوی یأس از آن بیرون می‌آید تباه نکنیم. خلاصه این‌که در میانه‌ جنگ، ما فقط با سلاح نمی‌جنگیم. ما با معنا، با لبخند آرامش بخش به دیگری، با  همدلی و حفظ غرور ملی خود برابر دشمن کودک‌کش ایستادگی می‌کنیم.