شرق/ متن پیش رو در شرق منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

این عکس، عکس ایران ماست. هیچ عکسی به اندازه این تصویر وضعیت بی‌پناه مردم عادی را بیان نمی‌کند: مردی، مردی زخمی را به دوش کشیده و کودک ترسان از پی آنها روان است تا هر سه از مهلکه بگریزند!

متجاوزان می‌گویند که برای منافع مردم خودشان و آزادی ما به شهرهای ما حمله کرده‌اند، اما در این حمله ما زیر بمب و موشک و در انفجار می‌میریم و آسیب می‌بینیم.

در عکسی که منتشر شده، لحظه‌ای از حمله به میدان نیلوفر دیده می‌شود. اگر گذارمان به کلانتری آن نیفتاده باشد حتما برای عزیزی در مسجد الرضا فاتحه‌ای خوانده‌ایم و تسلی داده‌ایم.

میدان نیلوفر، چهار‌ضلعی است؛ دورتادورش مغازه و رستوران و بعد خانه‌های مسکونی در لایه بعدی قرار دار ند. در یکی از زاویه‌های میدان، کلانتری است، ‌پشتش خانه‌های مسکونی. احتمالا قصدشان زدن کلانتری بوده، اما میدان و مغازه‌ها و خانه‌های پشت آن ویران شده‌اند.

در محله‌های دیگر تهران و شهرهای دیگر هم همین روایت تکرار می‌شود. به دلیل نزدیکی یک مرکز نظامی کوچک، کوچه‌هایی که کودکان در آن زندگی می‌کردند، آسیب دیده‌اند. خانه‌هایی نیمه‌ویران، مغازه‌هایی سوخته، کتاب‌فروشی‌ای که سال‌ها پناه اهل فرهنگ بود، با شیشه‌های شکسته و سقفی ترک‌خورده. در میان نام‌ها، نام دانش‌آموزان دبستانی و ورزشکاران جوان هم شنیده می‌شود.

در محله آبسردار تهران پس از حمله به یک پایگاه کوچک بسیج، مغازه و خانه‌ ویران شده است. یک کتاب‌فروشی نیز آسیب دیده است.

در کوچه‌های خیابان شریعتی از تقاطع طالقانی تا سیدخندان، برخی خانه‌ها نیمه‌ویران هستند و کتاب‌فروشی مرکزی شهر کتاب به‌شدت آسیب دیده است.

در میدان شهدا سالن اصلی سینما شکوفه آسیب جدی دیده و سقف آن در بخش‌هایی ریزش کرده است. این سینما پیش‌تر سیلوانا و ملت نام داشت و در سال ۱۳۴۰ و در سه سالن با ظرفیت ۷۷۰ نفر تأسیس شد. این اتفاق در جای‌جای شهر تهران دیده می‌شود.

تعداد کشته‌های غیرنظامی زیاد است. هنوز آمار دقیقی اعلام نشده است. در شهرهای دیگر هم وضعیت به همین شکل است؛ کشته‌شدن دانش‌آموزان دبستانی در میناب و ورزشکاران زن در لامرد و... .

می‌گویند کلانتری‌ها را می‌زنند؛ کلانتری‌ها پر از سرباز است، سربازانی که محل خدمت اجباری‌شان آنجاست.

تلویزیون‌ها تصویری دو‌ساعته از پایکوبی مردم در شهرهای مختلف دارند که مدام آن را پخش می‌کنند و در کنار آن تصویر راهپیمایی ایرانیان جنگ‌طلب در کشورهای دیگر را پخش می‌کنند تا بگویند مردم از حمله اسرائیل و آمریکا راضی‌اند، اما تصویرهای واقعی، صدای انفجارهای شبانه و روزانه، اضطراب‌ها و نگرانی‌ها و کشتن بیگناهان و زخمی‌شدنشان سانسور می‌شوند یا حتی گاهی بدتر سفیدشویی می‌شوند.

تاکنون چند بیمارستان آسیب دیده‌اند؟ چند خانه فروریخته است؟ چند جان قربانی شده است؟ چند نفر زخمی شده‌اند؟

این عکس، عکس ایران ماست؛ تصویری از مردمی که زیر آوار سیاست و آتش جنگ، تنها مانده‌اند. آنچه در این میدان سوخته، فقط ساختمان‌ها نیست؛ بخشی از امنیت روانی یک کشور است.