فارس/ از لحظه‌ وداع با همکلاسی‌ها در مدرسه تا موج غریو مردم که با اشک و عشق، پیکر کوچک او را به خانه‌ ابدی‌اش بدرقه کردند؛ داستانی از فداکاری، سوگ و عزمی پولادین در دیار کردستان است.

وقتی خورشید غروب می‌کند و خجالتی‌تر از همیشه، پشت کوه‌های قروه می‌خوابد، گاهی ستاره‌ای از آسمان می‌افتد و جای خالی‌اش را با دردی عمیق و تاریکی‌ای سنگین در دل‌ها باقی می‌گذارد. فریماه مفاخری، دانش‌آموز شهید کردستانی است؛ دختری که در حمله‌ تمام‌عیار و ناجوانمردانه‌ رژیم صهیونیستی و آمریکایی به ایران، از جان گذشت و به اوج ایستادگی رسید.از لحظه‌ وداع با همکلاسی‌ها در مدرسه تا موج غریو مردم که با اشک و عشق، پیکر کوچک او را به خانه‌ ابدی‌اش بدرقه کردند؛ داستانی از فداکاری، سوگ و عزمی پولادین در دیار کردستان است.نمی‌دانند که چه کسی می‌تواند زخمی را بشمارد که در خانه‌ پدری باز شده است.

در میناب، تهران، کامیاران و الان در قروه از کلاس‌هایی که بی‌دانش‌آموز ماند از خانه‌ها نه دیوار و سقف، که پناهگاه خاطرات‌اند.

امروز خانه‌ پدری فریماه، بوی غم می‌دهد. بویی که با عطر گل‌های سفیدِ پیکر پاکش درآمیخته است.فریماه، دختر کوچک قروه‌ای، دیگر با پاهای نازکش راه‌های مدرسه را نمی‌رود. او امروز، در آستانه‌ ورود به خانه‌ ابدی، آخرین بار بر آستانه‌ خانه‌ پدری خود ایستاده است. مادرش با دستانی که از گریه‌های بی‌پایان می‌لرزید، او را در آغوش گرفت؛ آغوشی که دیگر قرار نیست او را ببوسد، بلکه قرار است آخرین بوسه‌ وداع را روی پیشانی سرد او ثبت کند. این لحظه، نه پایان زندگی، بلکه آغاز سفری است که فریماه، با بال‌های پر از نور، آن را آغاز کرد.

گریه‌های ناتمام همکلاسی‌ها بر پیکر فریماه

در کلاس درس، درس امروز پایداری بود، همکلاسی‌های فریماه، دانش‌آموزانی که روزی با هم به بازی می‌پرداختند و با هم به درس می‌نوشتند، امروز در آستانه‌ وداع با دوست خود ایستاده‌اند.اشک‌های پاک بر چهره همکلاسی‌ها جاری بود، گویی آن‌ها می‌خواستند با هر قطره‌ اشک، خاطره‌ای را که فریماه از آن‌ها می‌گرفت، زنده نگه دارند.فریماه کوچک، دیگر در این کلاس نیست، اما روحش در هر ردیف خالی کلاس، جاری است.این وداع‌ها، نه تنها برای خانواده‌ او، بلکه برای کل نسل آینده‌ ایران است. کودکی که قرار بود آینده‌ای روشن بسازد، امروز در دلِ یک حمله‌ ناجوانمردانه، به شهادت رسید.

زجه‌ مادرانه‌

صدای زاری مادران کردستان و میناب الان یکی شده است هر دو از یک زخم می‌گریند. امروز صدای زجه و اشک‌های بی‌امان مادران شهدای دانش‌آموزی که شکوفا نشده پرپر شدند، به جهان می‌فهماند که خون شهیدان، هرگز بی‌پاسخ نمی‌ماند.این زجه‌ها، نه از سر تسلیم، که از سر عزمی بود که در دل مادران ریشه دوانده بود. فریماه، تنها یک شهید نیست؛ بلکه نمادی از ایستادگی نسل جدید ایران است.امروز مردم، با دست‌های گره‌کرده و چهره‌های غم‌انگیز، پیکر شهیده فریماه را به همراه ۱۰ شهید پرپر شده دیگر قروه تا آخرین خانه‌ خود بدرقه کردند.این حرکت مردمی، نشان‌دهنده‌ این حقیقت بود که شهادت فریماه‌ها، نه یک واقعه‌ محلی، بلکه یک رویداد ملی است.