ورزش 3/سیل انتقادات مربیان و هواداران رقیب به سمت «توپچی‌ها» بابت سبک بازی و استراتژی‌هایشان در ضربات ایستگاهی سرازیر شده است.
کسی نگفته که لیگ برتر را فقط با «خوب» بازی کردن می‌توان فتح کرد؛ به‌ویژه که تعریف «خوب بازی کردن» چیست؟

 از دیدگاه تعداد فزاینده‌ای از مربیان و هواداران رقیب، خوب بازی کردن دقیقاً نقطه مقابل کاری است که تیم میکل آرتتا انجام می‌دهد. با این حال، همین سبک است که توپچی‌ها را به صدرنشین بلامنازع لیگ برتر تبدیل کرده است. گویی مدتی است که رقابت قهرمانی به نبرد «همه علیه آرسنال» بدل شده است.

آخرین پیروزی آن‌ها مقابل برایتون (۱-۰)، همان نتیجه‌ای که اختلافشان با منچسترسیتی را به هفت امتیاز رساند، آسیب زیادی به رقبا زد. شاگردان آرتتا در مسابقه‌ای سه امتیاز دشوار را ربودند که تنها دو شوت در چارچوب داشتند، مالکیت توپشان ۴۰ درصد بود و نرخ گل مورد انتظار (xG) آن‌ها رقم ناچیز ۰.۴ را ثبت کرد (در مقابل ۰.۸۳ برای مرغ‌های دریایی). این اتفاق به‌ویژه در ورزشگاه آمکس بسیار بحث‌برانگیز شد.

فابیان هورزلر، سرمربی برایتون، در کنفرانس خبری با صراحت و تندی گفت: «آرسنال دارد قوانین خودش را وضع می‌کند. من هرگز آن دسته از مربیانی نخواهم بود که به این شیوه برای برد تلاش می‌کنند. لیگ برتر باید حد و مرزی تعیین کند. آیا کسی از این مسابقه فوتبال لذت برد؟ ابداً. اگر از تمام کسانی که در این اتاق هستند بپرسید آیا بازی را دوست داشتند، شاید فقط یک نفر دستش را بالا ببرد، آن هم چون هوادار متعصب آرسنال است.»

اما او تنها شاکی این بازی نبود. پاسکال گروس نیز انتقاداتی تندتر مطرح کرد: «کلماتی برای توصیف اتفاقات بازی آرسنال وجود ندارد. هواداران فوتبال می‌خواهند یک مسابقه فوتبال ببینند، نه اتلاف وقت.» 

او معتقد است آرسنال در ضربات کرنر بازیکنان حریف را بلوکه می‌کند و حتی به توپ نگاه هم نمی‌کنند: «آن‌ها به شکلی بسیار سخت‌گیرانه و در مرز قانون دفاع می‌کنند که ریتم بازی را می‌شکند.»

آمار اپتا نیز این ادعا را تأیید می‌کند؛ آرسنال با میانگین ۴۴ ثانیه برای زدن هر کرنر، کندترین تیم لیگ برتر در اجرای ضربات ایستگاهی است. آن‌ها با ۱۶ گل از روی کرنر در ۲۹ هفته، تنها یک گل تا جابه‌جایی رکورد تاریخی بیشترین گل کرنر در یک فصل فاصله دارند.

از «آرسنالِ کسل‌کننده» تا «باشگاه ضربات ایستگاهی»

این انتقادات ریشه در گذشته دارد. مدت‌هاست که در شبکه‌های اجتماعی آرسنال را باشگاه ضربات ایستگاهی می‌نامند و حتی سبک آن‌ها را به راگبی تشبیه می‌کنند. واکنش آرتتا به این اتهامات تنها یک جمله کنایه‌آمیز بود: «چه غافلگیری بزرگی!»

حتی آرنه اشلوت، سرمربی لیورپول، پس از برد قبلی آرسنال مقابل چلسی (که با سه گل روی ضربات کرنر همراه بود) گفت: «بسیاری از بازی‌هایی که اکنون در لیگ برتر می‌بینم را دوست ندارم. قلب فوتبالی من این را نمی‌پسندد. وقتی به فوتبال فکر می‌کنم، بارسلونای ۱۰ یا ۱۵ سال پیش در ذهنم می‌آید. الان تماشای بازی‌ها چندان لذت‌بخش نیست، هرچند رقابت بسیار فشرده است.»

پپ گواردیولا نیز اگرچه به اندازه آرنه اشلوت تندروی نکرد، اما اذعان داشت که حرف‌های او را کاملاً درک می‌کند و در برخی جنبه‌ها با او موافق است، هرچند تأکید کرد که باید با شرایط سازگار شد. آمار روزنامه تلگراف نشان می‌دهد که تنها ۵۸.۶ درصد گل‌های آرسنال در جریان بازی به ثمر رسیده، در حالی که این رقم برای منچسترسیتی ۸۴.۲ درصد است.

حتی پیشکسوتانی مثل جان اوبی میکل نیز به این موج پیوسته‌اند. او در پادکست خود گفت: «تماشای آن دردناک بود. آرسنال برد، اما افتضاح بازی کرد. هیچ خلاقیتی در تیم نبود. آن‌ها دارند تقلب می‌کنند. به من می‌گویید آن کرنرها قانونی هستند؟ داوران نباید اجازه دهند آرسنال هر هفته این کار را تکرار کند.»

در گذشته آرسنال تیمی «نرم» و شکننده توصیف می‌شد، اما اکنون آن‌ها بیش از حد خشن و فیزیکی هستند. به نظر می‌رسد این نسخه مدرن از «آرسنالِ کسل‌کننده» (لقبی که پیش از ورود آرسن ونگر در سال ۱۹۹۶ به این تیم داده شده بود) به مذاق انگلیسی‌ها خوش نمی‌آید؛ دست‌کم آن‌هایی که هوادار این تیم نیستند. 

اما در حالی که رقبا انتقاد می‌کنند، آرسنال به بردن و بردن و بردن ادامه می‌دهد. آرتتا با قاطعیت می‌گوید: «من عاشق بازیکنانم و روشی که در آن رقابت می‌کنیم هستم.»