مهر/در حالی که قوانین بین‌المللی و کنوانسیون‌های ژنو بر مصونیت مراکز غیرنظامی در زمان درگیری‌ها تأکید دارند، انتشار فهرستی از اهداف مورد تهاجم در تجاوزات اخیر، نقض آشکار حقوق بشر را نشان می دهد.

بررسی ها نشان می‌دهد که بانک اهداف متجاوزان، نه مراکز نظامی، بلکه قلب تپنده شهرها، مراکز درمانی و مهدکودک‌ها بوده است.
در ادامه، تحلیلی بر این فهرست سیاه و پیامدهای انسانی آن را می‌خوانید:

مراکز درمانی؛ خط مقدمی که به خون کشیده شد
شاید هولناک‌ترین بخش این فهرست، تمرکز بر مراکز درمانی و اورژانس باشد. بیمارستان‌ها که طبق قوانین بین‌الملل باید امن‌ترین نقاط در هر بحرانی باشند، در صدر لیست اهداف قرار گرفته‌اند:
در پایتخت: بیمارستان‌های استراتژیکی نظیر بیمارستان قلب شهید رجایی، بیمارستان گاندی، بیمارستان خاتم‌الانبیاء و مراکز تخصصی تروما و سوختگی (مطهری).
در سایر استان‌ها: بیمارستان ابوذر و بقایی در اهواز و بیمارستان حضرت ابوالفضل در میناب.
ناوگان امدادی: هدف قرار دادن پایگاه‌های اورژانس در چابهار، سراب، همدان و تهران، نشان‌دهنده تلاشی عامدانه برای فلج کردن سیستم امدادرسانی به مصدومان است.

کودکان و دانش‌آموزان؛ قربانیان معصوم جنگ‌طلبی
تجاوز به حقوق کودکان در این فهرست به وضوح دیده می‌شود. حمله به مرکز نگهداری نوزادان آمنه در تهران، مهدکودک و مدارس هدایت و شهید محلاتی، عمق قساوت در انتخاب اهداف را نشان می‌دهد.
تراژدی در استان فارس با جان باختن ۱۸ کودک و نوجوان در یک سالن ورزشی در لامرد، سندی است که هیچ توجیه نظامی برای آن وجود ندارد.
بافت مسکونی و هویت تاریخی؛ شلیک به قلب زندگی
بسیاری از اهداف ذکر شده در مناطق پرجمعیت و بافت‌های مسکونی واقع شده‌اند که منجر به تلفات گسترده غیرنظامی شده است:
میدان نیلوفر تهران: با بیش از ۲۰ جان‌باخته غیرنظامی.

مراغه: با ۲۷ قربانی غیرنظامی در مناطق مسکونی.
سنندج و محلات تهران: (مرزداران، میدان سپاه و نارمک) که همگی از مناطق غیرنظامی و مسکونی به شمار می‌روند.
علاوه بر این، حمله به محدوده ارگ تاریخی رادیو و کاخ گلستان، نشان‌دهنده بی‌توجهی کامل به میراث فرهنگی جهانی و هویت تاریخی یک ملت است.

اقتصاد عمومی و خدمات اجتماعی
بازار بزرگ تهران و بازار میدان بهارستان به عنوان قطب‌های اقتصادی معیشت مردم، و سازمان‌هایی نظیر بهزیستی و هلال احمر که وظیفه حمایتی دارند، از این حملات در امان نمانده‌اند.
آسیب به بلوار میرداماد و زیرساخت‌های درمانی آن نیز در همین راستا ارزیابی می‌شود.

تحلیل نهایی: هدف، مرعوب ساختن جامعه مدنی است
کارشناسان معتقدند گستردگی اهداف از جنوب (چابهار و میناب) تا غرب (سنندج) و شمال (سراب و مراغه) و تمرکز ویژه بر پایتخت، نشان می‌دهد که این حملات نه با هدف نظامی، بلکه با هدف ایجاد رعب و وحشت در میان غیرنظامیان و تخریب روحیه ملی طراحی شده‌اند.
این فهرست که شامل ۳۳ نقطه کلیدی از جمله مدارس، بیمارستان‌ها و نمادهای تاریخی است، سندی گویا از «جنایت جنگی» است که لزوم پیگیری‌های حقوقی در مجامع بین‌المللی را بیش از پیش نمایان می‌کند.

صیانت از خون‌های پاک ریخته شده در بیمارستان‌ها و مدارس، امروز وظیفه‌ای است که بر دوش تمامی نهادهای حقوق بشری سنگینی می‌کند.