عصر ایران/متن پیش رو در عصر ایران منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

خاطرات ورزشگاه ۱۲ هزارنفری آزادی فقط به بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ ختم نمی‌شود. طی دو دهه گذشته این ورزشگاه شاهد پیروزی‌های غرورآمیزی بوده است. 
 
 ۵۲ سال خاطرات تلخ و شیرین حالا این‌طور به خاکستر تبدیل شد. ورزشگاه دوازده‌هزارنفری آزادی بارها شاهد شور و هیجان باورنکردنی تماشاگران ایرانی بوده است؛ خاطراتی که هرگز از ذهن و باور ایرانیان بیرون نمی‌رود.

سال ۱۳۵۳ بود که ورزشگاه ۱۲ هزارنفری آزادی برای افتتاحیه و برگزاری بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ آماده شد و با آغاز بازی‌های آسیایی همان سال نیز افتتاح شد. برای آن حدود ۷ هزار صندلی در نظر گرفته شده بود که با احتساب تماشاگران ایستاده، جمعیت حاضر در سالن به ۱۲ هزار نفر می‌رسید.

بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ اولین بازی‌های آسیایی بود که در خاورمیانه میزبانی می‌شد؛ همان بازی‌هایی که ایران با ۳۶ مدال طلا موفق شد مقام دوم آسیا را کسب کند؛ سالی که آخرین حضور اسرائیل در بازی‌های آسیایی هم بود.

اما خاطرات ورزشگاه ۱۲ هزارنفری آزادی فقط به بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ ختم نمی‌شود. طی دو دهه گذشته این ورزشگاه شاهد پیروزی‌های غرورآمیزی بوده است. حتی قبل‌تر از آن نیز هیچ‌کس کشتی فینال جام تختی در سال ۱۳۶۰ را فراموش نمی‌کند.

وقتی محمدحسین محبی مقابل پاول بنین از شوروی سابق به روی تشک رفت، در حالی که ۱۲ هزار تماشاگر پرشور او و مسابقه‌اش را تماشا می‌کردند، این دلاور کرمانشاهی موفق شد در برابر پاول بنین پیروز شود. آن روز حتی برق سالن قطع شد، اما شور و هیجان تماشاگران از این پیروزی عجیب همچنان ادامه داشت.

و حتماً هیچ‌کس پیروزی‌های مقتدرانه عباس جدیدی در جام جهانی کشتی تهران را فراموش نخواهد کرد؛ زمانی که مقابل ملوین داگلاس آمریکایی قدرتمند ایستاد و او را به خاک کرد.

هنوز هم می‌شود صدای تماشاگران سالن ۱۲ هزارنفری را شنید که حسن یزدانی، امیرحسین زارع یا محمد نخودی را تشویق می‌کنند؛ کشتی‌گیرانی که بارها کمر حریفان بزرگ جهان را در همین سالن ۱۲ هزارنفری خاک کرده‌اند.

طی ۵۲ سال بزرگ‌ترین تورنمنت‌های کشتی جهان در این سالن برگزار شد و همواره همه حاضران، جو پرشور و هیجان ۱۲ هزارنفری سالن را دیوانه‌کننده توصیف می‌کردند. اما فقط کشتی نبود که شور و هیجان تماشاگران این سالن را به اوج می‌رساند.

در یک دهه گذشته والیبالیست‌های ایرانی در این سالن بزرگ شگفتی آفریدند. هرگز کسی بازی ایران و برزیل را که در لیگ جهانی ۲۰۱۴ در همین سالن برگزار شد فراموش نمی‌کند؛ جایی که والیبالیست‌های ایرانی قوی‌ترین و پرافتخارترین تیم والیبال جهان را شکست دادند.

یا زمانی که آمریکایی‌ها برای لیگ جهانی ۲۰۱۵ به ایران آمدند و در والیبال مغلوب والیبالیست‌های ایرانی شدند. هیچ‌کس برد ایران در مقابل لهستان را فراموش نمی‌کند؛ یک پیروزی قاطع که آن‌قدر تماشاگران را به هیجان آورد که سالن داشت منفجر می‌شد.

یا بازی ایران در مقابل صربستان در لیگ جهانی ۲۰۱۶ که از آن به‌عنوان یک برد حماسی و یکی از بهترین بازگشت‌ها و پیروزی‌های دراماتیک تاریخ والیبال ایران یاد می‌کنند. ژاپن و چین هم در همین سالن مغلوب والیبال ایران شدند؛ هر دو در حالی بهت‌زده به ۱۲ هزار تماشاگر ایرانی نگاه می‌کردند که در مقابل ایران ۳ بر صفر باخته بودند.

حالا اما در حالی که حمله به ورزشگاه‌ها جزو اهداف ممنوعه در جنگ‌ها هستند، آمریکا و اسرائیل به ورزشگاه ۱۲ هزارنفری و پرافتخار ایران حمله کردند و این‌طور آن را به ویرانه‌ای تبدیل کرده‌اند.

اما همه کسانی که روزی در این ورزشگاه به اوج شادی و شور رسیدند و حتی آن‌هایی که از خانه شاهد بازی‌های درخشان این سالن ورزشی بوده‌اند، همین حالا هم می‌توانند صدای بازمانده از آن‌همه شور و شعف و شادی را لابه‌لای این ویرانه‌ها بشنوند.