پدال/ میتسوبیشی، سازندهٔ خودروهای بی‌نظیری مانند استاریون ESI، 3000GT VR-4 و مدل تازه قطع تولیدشدهٔ اِوو، در سال‌های اخیر سایه‌ای از آن شرکت قدیمی معروف است. به علت رقابت شدید و نبود شریکان تجاری برای افزایش تنوع محصولاتی که در حال حاضر شامل شاسی‌بلندهایی مانند اکونوباکس (خودرو اقتصادی)، میراژ، مدل قدیمی شدهٔ لنسر و خودروی الکتریکی i-MiEV است، بیش‌تر محصولات میتسوبیشی به علت قیمت پایین به فروش می‌رسند تا مطلوبیت محصولات آن. اما این شرکت سازندهٔ خودرو زنده است و مسئولان آن فروش رو به رشد محصولات میتسوبیشی را نشانهٔ آن می‌دانند.

ما تعریف و تمجید از طراحی جدید و دینامیک سپر جلوی اوتلندر را به زمانی دیگر موکول می‌کنیم و قضاوت را به خوانندگان می‌سپاریم. اما می‌توانیم یک مورد را به طور قطع بگوییم، اوتلندر جذاب‌تر از پیشینیان خود به نظر می‌رسد. پوسته‌ای ضخیم ولی زیبا به قسمت پایینی درها افزوده شده است تا آن را زیباتر جلوه دهد و چرخ‌های 18 اینچی آلیاژی آن جلوهٔ زیبایی دارند. در قسمت عقب خودرو چراغ‌های LED افقی جدیدی نصب شده‌اند و درِ صندوق عقب نیز حدود 5 سانتی‌متر بیش‌تر بالا می‌رود تا افراد بلندقد هنگام حمل و نقل بار در صندوق عقب راحت‌تر باشند.
  
طبق ادعای میتسوبیشی تنها شاسی‌بلند جمع‌وجور ساخت ژاپن دارای موتور 3 لیتری SOHC V-6 در مدل GT است که توانایی تولید 224 اسب بخار توان و 292 نیوتن متر گشتاور را داراست. مدل GT این خودرو بر روی کاغذ، قدرتمند به نظر می‌رسد. هرچند در واقعیت شتاب آن در اتوبان‌ها خیلی راضی‌کننده نیست. و وقتی به بحث شتاب می‌رسیم اوتلندر GT با سرعتی آرام و یکنواخت شتاب می‌گیرد. برای خوشحال کردن شما اشاره می‌کنیم که سیستم تعویض دندهٔ دستی روی ستون فرمان به شما اجازهٔ رانندگی در حالت دنده دستی را نیز می‌دهد. هرچند اگر با یک اوتلندر رانندگی می‌کنید امیدی به ابن موضوع نیست.

مدل پایه ES، مدل کلاس متوسط SE و مدل از چرم پوشیده شدهٔ SEL (دو مدل اخیر دارای سیستم AWD می‌باشند.) دارای موتور 2.4 لیتری 4 سیلندری هستند که قدرت تولید 166 اسب بخار توان و 220 نیوتن متر گشتاور را دارد و با تکنولوژی جدید CVT همراه شده است. مطابق پیش‌بینی، هر شاسی‌بلندی با 166 اسب بخار و نزدیک به 1.5 تن وزن در حین تاخت به مشکل می‌خورد. وقتی مدل SEL با موتور 4 سیلندر و حدود 1600 کیلوگرم وزن را تصور می‌کنیم می‌توانیم شتاب رسیدن به 96 کیلومتر در ساعت، 10.2 ثانیه‌ای آن را که مورد ادعای میتسوبیشی است، تصدیق کنیم.

درنتیجهٔ 31 مورد بهینه‌سازی مخصوص این مدل، فضای کابین و موتور خودرو تقریباً بی‌صداست. حتی صدای بسته شدن درها نیز با روش‌های عایقی و سخت‌افزاری گوناگون آرام‌تر و باوقارتر شده است.

هندلینگ و کنترل خودرو نیز بهتر شده است. کارهای قابل‌توجهی برای محکم و سفت کردن اجزای مختلف خودرو به هم، انجام شده است و اجزای سیستم تعلیق به‌گونه‌ای تغییر کرده‌اند تا تعلیق سست مدل‌های پیشین را سفت‌تر و بهتر کنند. هرچند کمبودهایی نیز در حساسیت فرمان و پدال ترمز وجود دارد، اما وقتی به موضوع کاهش صدای موتور خودرو می‌رسیم، سکوت بی‌نظیر موتور هنگامی‌که آن را بررسی می‌کردیم، موردی بود که قطعاً شرکت میتسوبیشی به آن افتخار خواهد کرد.

رانندگی با مدل 2015 این خودرو کمک کرد تا متوجه تغییرات زیاد طراحی داخلی آن شویم. داخل خودرو با فرمانی جدید، دوخت متضاد و پنل‌های مدرن که جایگزین پنل‌های از جنس چوب مصنوعی آن شده‌اند، تزئین شده است. تغییرات دیگر شامل دسته‌های صندلی راحت‌تر، سقف پارچه‌ای، دکمه‌های سودمند برای سیستم صوتی آپشنال آن و صندلی‌های ردیف دوم که جمع و باز کردن آن‌ها ساده‌تر شده است. ردیف سوم نیز از نظر ظرفیت کماکان مانند یک شوخی است. حتی میتسوبیشی نیز متوجه این موضوع است و آن‌ها را صندلی‌های اضطراری نامیده است. 

هرچند اوتلندر جدید یک سر و گردن از پیشینیان خود بالاتر است اما کماکان در بین رقیبان بی‌شمار خود در رده‌های متوسط قرار می‌گیرد. تست‌های مقایسه و نتایج آن این موضوع را روشن‌تر خواهند کرد. اما به‌جرئت از هم‌اکنون می‌توانیم بگوییم که اوتلندر 2016 چه از نظر طراحی و چه از نظر دینامیک رانندگی به مزدا CX-5 و هوندا CR-V نخواهد رسید.