صبح نو/ « لزوم توجه ویژه به بازدارندگی رسانه‌ای در برنامه هفتم » عنوان سرمقاله روزنامه صبح نو به قلم مسعود کارگر است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
چند روز پیش برنامه هفتم توسعه توسط رئیس‌جمهور تقدیم مجلس شد و در خصوص آن، دولت مواضع و راهبردهایش را اعلام نمود؛ اما چیزی که در این برنامه مغفول مانده، از درجه اهمیت کمتری برخوردار بوده و طبیعتا ردیف بودجه کمتری برای آن تخصیص داده شده است، لزوم تأکید بر جایگاه و ضرورت مؤلفه‌های تربیت، تعلیم و تبیین در بازدارندگی رسانه‌ای برای جنگ روایت و رسانه در حوزه سایبری است. اینکه باید کشور در نهادهای بالادستی و با توجه به تجارب متعدد جنگ‌های سایبری- رسانه‌ای در طول این چهل‌و‌پنج سال، اهمیت این حوزه را بیش از پیش از اکثر حوزه‌های دیگر بداند، امری بدیهی و واجب است تا با اعمال میدانی و راهبردی چنین ضرورتی در نهادهای پایین‌دستی و عموم جامعه، بتواند راهگشا و خنثی‌کننده هر فتنه و تعرضی باشد؛ اما مهم‌تر از هر چیز دیگری، اهمیت این گزاره در ذهن و عملکرد قلبی و عقلی مدیران نظارتی و اجرایی کشور بسیار بالاست
 تا آنجا که هم بودجه قابل توجهی برایش اختصاص دهند، هم قوانین را برای ره‌آورد آن تسهیل نمایند و هم بستر زیست تربیتی و مواجهه‌ای این سازوکار را در میان همه طبقات جامعه ممکن سازند.
در برنامه هفتم توسعه برای خیلی از موضوعات، رویه اصلاح، ارتقاء، تحول و رشد با بودجه‌های مشخص در نظر گرفته شده؛ اما موضوع مهم رسانه آن هم از نوع نوین آن و مسأله بازدارندگی آن از منظر تربیت، آگاهی‌بخشی و تبیین الزامات آن در جنگ نرم و جنگ روایت، جایگاه مهم و ویژه‌ای نداشته و انگار در اولویت و ضرورت ویژه‌ای نبوده است، برای همین تقسیم بودجه و تخصیص آن در حد ناچیزی لحاظ شده است، در حالی که در کشور حدود ۲۵ نهاد، سازمان، جایگاه و متولی فرهنگی و رسانه‌ای وجود دارد که سالانه بودجه‌های کلانی را دریافت می‌کنند، ولی در ارائه خروجی مطلوب نه برای مدیران که برای ارتقای سطح تربیتی جامعه، ناچیز بوده و عمل کرده‌اند و بیشتر جلوه رفع تکلیف داشته تا یک انگاره مهم جهادی و میدانی؛
فرهنگ و هنر در قالب جمعی رسانه و رسانه در بازنمایی کلی فرهنگ و هنر، زمانی می‌تواند مؤثر و مطلوب باشد و بشود که خروجی آن یک اثرگذاری مفید و مناسب در دل تعلیم، تربیت، آگاهی، علم و سواد بالای علمی جامعه را به همراه داشته و از سویی با اعمال قوانین بالادستی درست و منسجم، همراهی مردم در تبیین و تشخیص واقعیت و حقیقت موجود در جنگ رسانه و سایبری را در پی داشته باشد و در نتیجه در بزنگاه‌های حساس، با یک موج پاندمی آسیب‌زا و هرچند گذرا، ولی هزینهساز در درازمدت، مواجه نباشیم. 
در نهایت باید این نکته را متذکر شد که مجلس به عنوان یک سکوی مهم قانون‌گذار و ناظر و دولت به عنوان مجری، ارائه‌دهنده برنامه و اختصاص‌دهنده بودجه، باید همه موضوعات اساسی و حیاتی کشور را برای پیشرفت، ارتقاء و توسعه لحاظ کنند؛ اما حوزه رسانه و لزوم بازنگری آن به منظور امری مهم در بازدارندگی جنگ فرهنگی و امنیتی جامعه، از جایگاه به شدت والا و اورژانسی برخوردار است که اگر برای آن بودجه مناسب و روند به‌کارگیری این بودجه و همچنین تدوین و ترسیم یک مدیریت و سازوکار دقیق و روشن وجود نداشته باشد، هر آن مجدد از این حیث و زاویه آسیب خواهیم دید و همه برنامه‌ها در سایر عرصه‌ها هر چقدر هم مطلوب باشد، با خلط روایت نادرست مواجه شده و هر چه رشته شود، پنبه خواهد شد.