اطلاعات/ « دین و دنیا » عنوان مکتوب هفته در روزنامه اطلاعات به قلم دکتر محمدعلی فیاض‌بخش است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

حدود نیم‌قرن پیش یک شرکت بزرگ ساختمانی ایرانی به سفارش دولت عربستان تجهیزات بهداشتی پیشرفته و عظیمی را در بیابان منا احداث‌کرد، که‌ حجاج را در آن وانفسای گرما و فقر امکانات، به رفاهی نسبی در سر و سامانِ بهداشتی دسترسی می‌داد. به فاصله‌ اندکی، همه آن تأسیسات به فتوای مفتیان وهابی با خاک یکسان شد؛ بدین حجت که در زمان پیامبر(ص)، چنین امکاناتی نبوده و جز زمین بایر و تفتیده، آن ببابان شناسه‌ای نداشته است! 

کمتر از دودهه بعد دوباره تاسیساتی به مراتب عظیم‌تر و این بار به مباشرت مستقیم خود سعودی برپا شد و هرسال و هرسال تجهیز بیشتری یافت؛ بدان‌گونه که هم ذبح احشام از آن روال زجرآور و غیرقابل دفاع به کشتارگاه‌هایی مکانیزه بدل شد و هم گوشت‌های قربانی در بسته‌بندی‌های صنعتی راهی مناطق محروم دنیای اسلام می شود. فضایی که به عنوان رمی‌جمرات، همه‌ساله قربانی می‌گرفت و راه‌هایی تنگ و ناایمن در فاصله‌ اسکان حجاج تا رمی، به شاهراه‌هایی ایمن و گشاده بدل شد و همه‌چیز در پوشش مدیریتی سنجیده به انجام مناسکی دور از تنش و تلفات تغییر شکل داد.

اگر همچنان ‌در بر همان پاشنه‌ اِفتاء و اقتدار مفتیان آن دیار می‌چرخید، معلوم نبود که تا امروز چیزی به نام حج، انتخاب چند‌درصد از مستطیع‌های این فریضه باقی می‌ماند!

این‌که بالاخره کدام قدرت و قطعیّت بر تحجّر و واپسگرایی مفتیان فائق آمد و آن مناظرِ مایه زجر و ضُجرت را سر و سامانی مطلوب داد، از توان تشخیص این قلم دور است؛ اما آنچه مایه عبرت و پندآموزی است، این‌که، سَلفی‌گری، چه در چهره‌ اعتقادات و آموزه‌های نظری، چه در وجهه‌ مناسک و اعمال دینی، نه خیلی دیر، بلکه خیلی زود محکوم به شکست است و دین اگر دین آخر است و‌‌ پیامبر، رسول خاتم، چاره‌ ماندگاری و بقایش اصلاح روزآمد و همپایی‌اش با زمان است.

دین، با سلَفی‌گری نمی‌پاید؛ همان‌گونه که با زیب‌ و زینت‌افزایی و اباحی‌گریِ مدرنیسم نمی‌مانَد؛ دین، امر اخروی برای سامان و سُرور دنیوی است؛ باقی، سلایق است و لابد بقای سلیقه‌پردازان!