صبح نو/ « اینجا پاریس است! » عنوان سرمقاله سردبیر روزنامه صبح نو، محبوبه نیاورانی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
این روزها در شبکه‌های اجتماعی صحنه‌هایی از اعتراضات خیابانی در حال انتشار است که این صحنه‌ها نه از تهران، بلکه از پاریس، مهد تمدن و دموکراسی بیرون آمده است.
 اعتراضاتی که یک‌سوم متهمان بازداشتی‌های آن نوجوانان‌ زیر سن قانونی هستند که حالا خانواده‌های آنان برای شرکت فرزندان‌شان در تجمعات به زندان و جریمه مالی تهدید شده‌اند.  گویا صنعت حقوق بشر، دموکراسی، نهادهای مدنی و انواع انقلاب‌های رنگی تنها برای محیطی خارج از جغرافیای فکری غرب است. تفاوت پوشش اخبار حوادث ایران و فرانسه در رسانه‌های بین‌المللی هرگز اجازه نمی‌دهد این دو واقعه در دو کفه برابر قرار بگیرند. کسانی که تا دیروز بیانیه‌های رنگارنگ برای حمایت از اغتشاشگران ایرانی صادر می‌کردند- از بیانیه‌های کاخ سفید گرفته تا نخست‌وزیر انگلیس و جوزف بورل و آلمان و نهادهای حقوق بشری- امروز در برابر اعتراضات فرانسه ساکت مانده‌اند و به خود جرأت نمی‌دهند در مسائل داخلی این کشور دخالت کنند.
 در حوادث تهران، ابعاد دخالت بیگانگان به حدی بود که چند سیاستمدار یا وزیر زن چند کشور اروپایی، کانادایی و استرالیایی حتی موهای خود را در یک اقدام نمایشی کوتاه کردند؛ اما امروز خبری از گیس بریدن‌های نمادین نیست.  مکرون که نقش پیش‌قراول در حمایت از اغتشاشگران ایرانی داشت و اولین رئیس دولتی بود که با اپوزیسیون‌های ایران، دیدار عمومی کرد و از واژه انقلاب برای غائله زن، زندگی، آزادی نام برد؛ اما امروز کنار پلیس می‌ایستد، از امنیت شهری صحبت می‌کند و نسخه اقدام «سریع، قاطع و نظام‌مند» توسط پلیس برای معترضان فرانسوی می‌پیچد.  او که در ناآرامی‌های اخیر ایران، خواستار توقف برخورد با شرکت‌کنندگان در اعتراضاتی که آن را «مسالمت‌جویانه» می‌نامید، شده بود، امروز خانواده‌های فرانسوی را برای شرکت فرزندان‌شان در اعتراضات 
تهدید می‌کند.
 وزارت دادگستری فرانسه در بیانیه‌ای اعلام کرده است که «والدینی که  به فرزندان‌شان علاقه‌ای ندارند و اجازه می‌دهند تا دیر وقت در خیابان پرسه بزنند، بدانند که مقصدشان کجاست… آنها با دو سال زندان و جریمه ۳۰ هزار یورویی روبه‌رو هستند. در این بخشنامه اشاره شده که برای ممانعت از حضور در صحنه اعتراضات و تظاهرات، والدین ملزم به پرداخت جریمه خسارت‌هایی شدند که فرزندان‌شان به بار می‌آورند.نکته قابل تأمل آن‌جاست که مکرون بعد از خانواده‌ها و کوتاهی آنان در تربیت فرزندان، شبکه‌های اجتماعی را به ایفای نقش در تشویق به خشونت‌ها در این کشور متهم می‌کند و بدون اشاره به کوتاهی دولتش در پاسخ به مطالبات مردم که اعتراضات آنان را از روزهای شنبه به دیگر ایام هفته تسری داده است، خواستار حذف محتواهای حساس و همچنین شناسایی کاربرانی شد که خواهان بی‌نظمی یا تشدید خشونت می‌شوند. او اعتقاد دارد پلتفرم‌ها و شبکه‌های اینترنتی نقش عمده‌ای در رویدادهای روزهای اخیر داشته‌اند و می‌گوید «ما مشاهده کرده‌ایم که شبکه‌های اجتماعی نظیر اسنپ‌چت، تیک‌تاک و سایر شبکه‌ها، بستری برای شکل‌گیری و سازماندهی تجمعات خشونت‌آمیز بوده‌اند و آن‌ها به شکل تقلیدآمیزی به سوی این حرکات خشونت‌آمیز سوق داده می‌شوند و همچنین باعث شده‌اند تا از دنیای واقعی فاصله بگیرند.» 
این در حالی است که در ماجرای پاییز 1401، ایران نه‌تنها با اغتشاشات خیابانی، بلکه با شورش آنلاین رسانه‌های غربی و شبکه‌های مجازی مواجه بود که علاوه بر نقش‌آفرینی رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، سرویس‌های اطلاعاتی 20 کشور نیز در این جنگ ترکیبی شریک و سهیم بودند. وسعت این شورش و جنگ رسانه‌ای علیه ایران به حدی بود که این کشورها از ظرفیت تمامی ارکان فرهنگی از جایزه گرمی و موسیقی گرفته تا چهره‌های سینمایی از جمله آنجلینا جولی و ماریون کوتیار، بهره گرفتند. ماریون کوتیار، بازیگر فرانسوی بارها به‌صورت اختصاصی برای اغتشاشات ایران، محتوای اختصاصی تولید و موهای خود را در مقابل دوربین کوتاه می‌کند؛ اما همین سلبریتی فرانسوی نسبت به اتفاقات کشور خود ساکت است؛ چراکه ذهن‌های مسخ شده تنها به آن چیزی می‌اندیشد و فکر می‌کند که رسانه‌های غربی برای آنان پخته است. 
امروز امپریالیسم با دو اهرم حقوق بشر و رسانه، نفوذ خود را به دیگر کشورها تحمیل می‌کند و اذهان دیگر جوامع را به استثمار می‌گیرد. ازاین رو، افکار عمومی جهان در نتیجه تأثیر پروپاگاندی رسانه‌ای، آنگرادیسمان و وارونه‌نمایی وقایع و حقایق توسط این رسانه‌ها، نسبت به موضوع خاصی هدایت می‌شوند یا در اثر همین تبلیغات رسانه‌ای حتی نسبت به سرنوشت خویش به سکوت گورستانی فرو می‌روند. مانند آنچه که در افکارعمومی مردم غرب نسبت به اتفاقات فرانسه شاهد هستیم.