جار/ « خائنان به قلم » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم کورش شجاعی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

به بهانه روز جهانی قلم

آیا قلم را حرمتی هست که نباید شکسته شود؟!
قسم حضرت آفریدگار به قلم و آن چه می‌نویسد، در قرآن کریم خود بزرگ ترین نشانه حرمت و ارزش قلم است و چه شقاوتمندند آنان که توان نوشتن و گفتن دارند اما به جای راست نویسی و قلم به صداقت لغزاندن، گاه دروغ می نویسند، گاه واقعیت ها را «وارونه» جلوه می دهند! عفت کلام و قلم را حفظ نمی کنند، حریم و حرمت احکام الهی و حرمت انسان ها را پاس نمی دارند، بر طبل تفرقه و جدایی و چند دستگی می کوبند، به جای روشنگری و تلاش واقعی و موثر  برای بیدارگری و هوشیاری جامعه، همه چیز و همه جا را تاریک و سیاه تصویرسازی می کنند.
از خامه قلم چنین افرادی نور هدایت که ساطع نمی شود، بماند بلکه گاه ترویج ضلالت و گمراهی و «بی‌راهه» به جای راه نشان دادن در دستور کارشان قرار می‌گیرد. روشن کردن آتش فتنه و دمیدن در تنور اختلاف های سیاسی و... از دیگر بی‌هنری های برخی در عرصه قلم و بیان است. در کدام شرع و عرف قانونی در جهان تهمت زدن، افترا، فحاشی، آبروریزی و امثال این ها پذیرفته است؟!
چرا برخی به جای نقد «عملکردها» افراد را «ترور شخصیت» می کنند؟!
مگر نه این است که «انصاف» و «صداقت» و «امانت» مهم ترین و اساسی ترین لوازم قلم به دست گرفتن و بیان و گفتن است؟
آیا کسانی که با بیان و قلم خود برای حفاظت از آزادی، استقلال، عزت و آبروی ایران عزیز و ملت بزرگ آن تلاش آگاهانه و موثر نمی کنند، می توانند مدعی روشنگری و بیدارگری و حمایت از دین و وطن و ملت شریف ایران باشند؟
قلم به دستانی که در خدمت ظلم و ظالم قرار گیرند چطور؟ «دیکته نویسان» مسئولان چطور؟! آیا چنین افرادی، هر چند اندک می توانند خود را جزو روشنگران و حرمت داران عرصه قلم بدانند؟!
معدود افرادی که با بیان و قلم خود، خرابکاری ها و نابایسته ها را در عرصه های گوناگون توجیه کنند چطور؟!
آیا افرادی که به دلایل گوناگون از جمله «بنده نفس» شدن، گرایش های افراطی سیاسی و حزبی و جناحی و... حقایق را ذبح می کنند و «سر از تن» اعتماد و اطمینان مردم و افکار عمومی جدا می کنند، در زمره شقاوتمندان قرار ندارند؟!
آیا قلم به دستانی که در خدمت «هدایت» و «سعادت» و «کمال انسان» و ترویج دین و دانایی و آگاهی و روشنگری نیستند و نوشتن و بیان واقعیت ها، دیدن و نشر عیب ها، نقص ها، کاستی ها، مشکلات، کمبودها و شکست ها از یک سو و از دیگر سو دیدن و نشر پیشرفت ها و دستاوردها و تلاش ها و پیروزی ها در عرصه های گوناگون را وظیفه خود نمی دانند، می توانند جزو مدعیان دفاع از حقوق ملت و در زمره سعادتمندان عرصه بیان و قلم و روشنگری و هدایت باشند؟
آیا قلم به دستانی که ترویج یاس و ناامیدی، اختلاف و تفرقه جزو کار ویژه های آنان است و آنان که خون شهیدان را پایمال می کنند، «جلاد» را به جای «شهید» می نشانند و چشم بر دلاورمردی های هزاران «قهرمان ملی» در عرصه دفاع از دین و میهن و ناموس وطن می بندند، جزو شقاوتمندان نیستند؟!
آنان که همه کارهای کشور را «گل و بلبل» و بی نقص و کاستی می دانند و انبوه مشکلات را نمی بینند چطور؟!
و اما برخی مسئولان که عرصه را بر بیان و قلم تنگ می کنند و بر سر اطلاع رسانی به موقع، دقیق، درست و ارائه تحلیل های واقعی و علمی مسائل، سنگ و صخره می‌گذارند و با این کارشان نه تنها مانع نشر به هنگام و درست وقایع می شوند بلکه به گسترش فضای شایعه دامن می‌زنند و خطرناک تر این که به اعتماد و اطمینان مردم لطمه می زنند، برای خود چه جایگاهی در این عرصه متصورند؟!
 بی گمان آن چه در این مطلب به رشته تحریر در آمد در اکثر قریب به اتفاق موارد شامل برخی قلم به دستان و نوشته های عرصه بی‌در و پیکر فضای مجازی می شود. عرصه ای که باید به صورت علمی، آگاهانه، ایجابی و گاه سلبی و البته موثر، مدیریت و سامان‌دهی شود.