صبح نو/ « آن سوی مبادله » عنوان سرمقاله روزنامه صبح نو است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
توافق ایران و آمریکا بر سر تبادل زندانیان که اولین توافق دولت بایدن با ایران محسوب می‌شود، با توجه به تجربه برجام این تصور را ایجاد کرد که شاید مقدمه‌ای برای تفاهمات هسته‌ای و احیای برجام میان دو کشور باشد.  توافقی که البته با توجه به گزارش رسانه آمریکایی «سی‌ان‌ان» دور از دسترس به نظر می‌آید و شاید برای رسیدن به آن باید زمان طولانی را به انتظار نشست. «سی‌ان‌ان» به نقل از مقامات آمریکایی خبر داده است که: «هیأت‌های تهران و واشنگتن در دو هتل جداگانه در دوحه، مذاکرات را انجام دادند و دوحه میزبان به‌عنوان یک میانجی برای ارسال پیام‌های بین دو طرف عمل کرده است.»  این رسانه همچنین مدعی شده است که: «توافق تبادل زندانی بین تهران و واشنگتن دوسال‌ونیم زمان برده است.» 
دوسال‌ونیم زمان برای ردوبدل‌کردن چند زندانی، قطعا برای توافق احتمالی هسته‌ای باید زمان بیشتری را انتظار داشت؛ چراکه قدرت و توان هسته‌ای نسبت به سال 2015 بسیار افزایش یافته است و از سوی دیگر تحولات منطقه و جهان آن‌قدر سریع است که هر اتفاقی موجب به‌هم‌خوردن توازن در مذاکره و در نتیجه طولانی‌شدن آن می‌شود؛ بنابراین راه پیش روی ایران و آمریکا، راهی عادی نیست. به‌ویژه آنکه دولت بایدن از اقتدار لازم برای تصمیم‌گیری‌های بزرگ برخوردار نیست همان‌گونه که تهران هم با توجه به تجربه اجرای برجام حاضر به هرگونه توافقی نیست و بر رفع تحریم واقعی تاکید دارد. پس  رسیدن به چنین توافقی قطعا زمان‌بر خواهد بود، به‌ویژه آنکه مذاکرات به‌صورت غیرمستقیم انجام می‌شود و دو طرف تماس مستقیم ندارند. میانجی نیز باید انگیزه زیادی برای حل‌وفصل اختلافات بین دو کشور داشته باشد تا بتواند شکاف و اختلافات بسیار زیادی که بین تهران - واشنگتن وجود دارد را به‌هم نزدیک سازد. البته «وال‌استریت ژورنال» نیز طی روزهای اخیر و بعد از خبر تبادل زندانیان به نقل از منابع خود نوشته است که: «ایران در هفته‌های اخیر مقدار کمی از ذخایر اورانیوم ۶۰ درصد خود را رقیق کرده و میزان آن را هم کاهش داده است.»
هر چند نمی‌توان به اعتبار این خبر اعتماد کرد و شاید خبرسازی اهالی کاخ سفید در برابر هجمه‌های جمهوری‌خواهان به تبادل زندانیان باشد؛ اما اگر این موضوع صحت داشته باشد باید شاهد مابه‌ازای اقتصادی آن از سوی آمریکا مانند برخی معافیت‌ها یا تبادلات اقتصادی نیز باشیم. اما آنچه باید مورد توجه قرار بگیرد، «دیپلماسی متوازن» است و اگر تنها نگاه یک‌سویه به شرق داشته باشیم، قطعا دستاوردی برای ما نخواهد داشت. همچنان‌که روز گذشته شاهد خبر رزمایش نظامی مشترک امارات متحده عربی - متحد آمریکا در منطقه - و چین در خلیج فارس بودیم، رزمایشی که نشان‌ از اشتیاق رهبری دو کشور برای تقویت روابط نظامی و نادیده‌گرفتن خشم احتمالی آمریکا دارد؛ بنابراین اگر تخم‌مرغ‌های خود را در سبدهای مختلف بچینیم، قطعا کارت‌های بازی ایران برای نقش‌آفرینی در محیط منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای افزایش می‌یابد.
البته قطعا دستگاه دیپلماسی کشورمان نیز به این مهم واقف است؛ همچنان‌که آقای امیرعبداللهیان روز گذشته در توئیتی تأکید کرد: «علاوه بر استمرار فرایند خنثی‌سازی تحریم‌های غیرقانونی، هیچ‌گاه مسیر مذاکره و دیپلماسی ترک نشد و تلاش‌ها تا کسب نتایج نهایی و احقاق کامل حقوق ایران ادامه دارد.»