عصر ایران/ نام آلفارومئو 6سی برای خودروهای جاده‌ای، مسابقه‌ای و اسپرت این کمپانی ایتالیایی بین سال‌های 1927 تا 1954 به کار می‌رفت. عدد "6C" اشاره به شش سیلندر موتور خطی این خودروها داشت. بدنه‌ این خودروهای باشکوه توسط سازندگان مشهوری مانند جیمز یانگ، زاگاتو، تورینگ سوپرلجرا، کاستانیا و پینین فارینا ساخته می‌شد. از سال 1933، نسخه 6C با بدنه‌ ساخت کارخانه آلفا در پورتلو نیز تولید شد.

در سال 1938، مدل 2500 (با حجم موتور 2443 سی‌سی) به عنوان آخرین خودروی جاده‌ای 6سی معرفی شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، توسعه خودرو متوقف شد، اما چند صد دستگاه 6C 2500 بین سال‌های 1940 تا 1945 تولید شد. پس از جنگ، اولین مدل جدید آلفا، 6C 2500 فرچا دورو (تیر طلایی) در سال 1946 بود که تا اواخر سال 1951، 680 دستگاه از آن با بدنه‌ی ساخت آلفا تولید شد.

مدل 2500 از موتور بزرگ‌تری نسبت به مدل قبلی خود بهره می‌برد. این موتور دولوکس کم‌شفت طراحی شده توسط ویتوریو یانو، با یک یا سه کاربراتور وبر قابل سفارش بود. نسخه‌ی سه کاربراتوری در مدل SS (سوپر اسپرت) که بالاترین رده‌ی این خودرو بود، استفاده می‌شد. موتور 2443 سی‌سی بر روی یک شاسی نردبانی فولادی نصب شده بود که با سه فاصله‌ی بین دو محور مختلف ارائه می‌شد: 3250 میلی‌متر برای مدل توریسمو، 3000 میلی‌متر برای مدل اسپرت و 2700 میلی‌متر برای مدل سوپر اسپرت.

اگرچه سازندگان بدنه‌ی مختلفی نسخه‌های سفارشی 2500 را تولید می‌کردند، اما بیشتر آن‌ها توسط تورینگ سوپرلجرا در میلان ساخته می‌شدند. 2500 در زمان خود یکی از گران‌ترین خودروهای موجود بود. آخرین مدل 6C در سال 1952 ساخته شد و مدل 1900 جایگزین آن گردید.

تصویر منتشر شده، یک نمونه‌ی کمیاب و زیبای 6C 2500 سوپر اسپرت کابریولت با بدنه‌ی ساخت پینین فارینا را به نمایش می‌گذارد، شاهکاری از طراحی و مهندسی ایتالیایی در دوران طلایی خودروهای کلاسیک.