پدال/ P1، اولین هایپرکار یک دهه پیش مک‌لارن، در مسابقه درگ در مقابل مک‌لارن 750S امروزی قرار گرفت. آیا فناوری قدیمی P1 هنوز می‌تواند رقبای مدرن را شکست دهد؟

آیا یک سوپرکار امروزی می‌توان حریف هایپرکار یک دهه پیش شود؟ برای فهمیدن پاسخ این سؤال، مت واتسون مک‌لارن 750S را در برابر P1 قرار داده است. این دو مک‌لارن از نظر وزن و قدرت موتور درون‌سوز بسیار به هم نزدیک‌اند. P1 هیبریدی با وجود سن یک دهه‌ای، ۱۴۹۰ کیلوگرم وزن دارد، درحالی‌که 750S کمی سبک‌تر و ۱۴۴۰ کیلوگرم است. موتور ۳.۸ لیتری V8 توئین توربوی P1 به‌تنهایی ۷۳۷ اسب بخار و ۷۲۰ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند درحالی‌که خروجی موتور ۴ لیتری V8 توئین توربوی 750S به ۷۴۰ اسب بخار قدرت و ۸۰۰ نیوتن متر گشتاور رسیده است. البته P1 یک موتور الکتریکی هم دارد که مجموع خروجی را به ۹۱۶ اسب بخار و ۹۰۰ نیوتن متر می‌رساند.

در مسابقهٔ درگ، P1 موفق شد 750S را با اختلاف چند دهم ثانیه شکست دهد. در بهترین زمان ۴۰۰ متر، P1 زمان خیره‌کننده ۱۰.۱ ثانیه را ثبت کرد درحالی‌که 750S با موتور بنزینی خالص تایم ۱۰.۳ ثانیه را به دست آورد. در مسابقه رولینگ، P1 بار دیگر بدون زحمت 750S را پشت سر گذاشت. علاوه بر این، هایپرکار یک دهه پیش مک‌لارن در آزمایش توقف از سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت نیز در مسافت کوتاه‌تری نسبت به 750S به سکون رسید. برای یادآوری، P1 به‌عنوان دومین محصول سری آلتیمیت مک‌لارن تا دسامبر ۲۰۱۵ در تعداد محدود ۳۷۵ دستگاه تولید شد.

مشخصات فنی