عصر ایران/ در اوایل سال ۱۹۹۲، تنها چند ماه پس از رونمایی از مدل گلف ۳، شرکت فولکس‌واگن به اشمیت موتوراسپورت (Schmidt Motorsport) مأموریت داد تا این خودرو را به یک ماشین رالی تبدیل کند. تیم کوچک SMS موظف شد خودرو را برای فصل ۱۹۹۴ مسابقات رالی قهرمانی جهان (WRC) آماده کند و کار روی این پروژه را با کد "Auftragsnummer 59" (شماره سفارش ۵۹) یا به اختصار A59 آغاز کرد.

استودیوی طراحی داخلی فولکس‌واگن در دوسلدورف، مسئولیت طراحی مجدد نمای بیرونی را بر عهده گرفت که شامل گلگیرهای پهن فیبر کربنی (Kevlar wheel arch extensions)، بال عقب برجسته و سپرهای جدید می‌شد؛ تمامی این تغییرات مطابق با مقررات گروه N طراحی شدند.

طبق گفته فولکس‌واگن، نقطه شروع برای A59، گلف ۳ با سیستم تمام چرخ متحرک Syncro بود که قرار بود از یک موتور ۲۰ سوپاپ EA827 سوپرشارژر مدل قدیمی گلف G60 نیرو بگیرد. با این حال، SMS برنامه‌های دیگری داشت و گزینه ایده‌آل برای آن‌ها یک موتور با نصب طولی بود. فولکس‌واگن با چنین بازطراحی بزرگی مخالفت کرد، اما اشمیت تمام تلاش خود را به کار گرفت تا یک گیربکس تمام چرخ متحرک جدید و پیچیده با دیفرانسیل مرکزی کنترل‌شده الکترونیکی بسازد، که این امر به نوبه خود نیازمند بازطراحی پرهزینه تونل گیربکس گلف سینکرو بود.

هزینه‌های زیاد به اینجا ختم نشد، زیرا کارشناسان موتوراسپورت به سرعت متوجه شدند که موتور قدیمی EA827 مناسب نیست، چرا که دیواره‌های بلوک سیلندر آن برای تحمل فشار قوی توربوشارژر بیش از حد نازک بودند. بنابراین، یک موتور کاملاً جدید دو لیتری ۱۶ سوپاپ توربو جایگزین آن شد که می‌توانست در نسخه "پایه" ۲۷۵ اسب بخار و در نسخه گروه A، بیش از ۴۰۰ اسب بخار قدرت تولید کند.

موتور جدید تا آوریل ۱۹۹۳ آماده شد، اما در آن زمان تغییراتی در خود فولکس‌واگن رخ داده بود. در ژانویه همان سال، فردیناند پیئش کنترل شرکت زیان‌ده VAG را در دست گرفت و بلافاصله وظیفه خود را صرفه‌جویی در هر زمینه‌ای که می‌توانست، قرار داد. برنامه پرهزینه مسابقات رالی فولکس‌واگن، که ده‌ها میلیون دلار هزینه داشت، به وضوح در برنامه‌های او جایی نداشت، همچنین تولید حداقل ۲۵۰۰ دستگاه از این خودرو نیز مورد تأیید نبود، به خصوص که قیمت پیش‌بینی‌شده آن سه برابر یک گلف GTI بود.