فارس/ تا روز حادثه که رژیم صهیونیستی خونه ما رو زد، تنها ارتباط ما با آقای طهرانچی و خانمش فقط در حد ۲ کلمه بود؛ سلام و خدافظ. من از کجا باید می‌دونستم و می‌فهمیدم که اون یه دانشمند هسته‌ای؟

«شوهرم استاد رشته کشاورزیه. ما ۱۵ ساله که تو ساختمون‌های ساخته شده برای استادهای دانشگاه‌ تو منطقه سعادت‌آباد تهران زندگی می‌کنیم؛ از همون اول که داشتن واحدها رو تقسیم می‌کردن قرعه ما به طبقه شیشم افتاد و ما همسایه آقای طهرانچی شدیم. تو این سال‌ها هیچکدوم از همسایه‌های این ساختمون باهم ارتباط نداشتن و نمی‌دونستن کی چیکارس. فقط می‌دونستیم همه اهالی این مجتمع استاد دانشگاه هستن. ما نمی‌دونستیم این مرد دانشمنده...تا روز حادثه که رژیم صهیونیستی خونه ما رو زد، تنها ارتباط ما با آقای طهرانچی و خانمش فقط در حد ۲ کلمه بود؛ سلام و خدافظ.

من از کجا باید می‌دونستم و می‌فهمیدم که اون یه دانشمند هسته‌ای؟ تا اون روز من و شوهرم فقط می‌دونستیم با یه زوج تحصیل کرده با شخصیت همسایه‌ایم. همین! مگر ما مردم عادی نبودیم؟همه ما مردم عادی بودیم؛ اما رژیم صهیونیستی ما مردم عادی رو زد. اینکه ما ۲ نفر از او طبقه زنده بیرون اومدیم عین معجزس. بقیه همسایه‌های ما کشته شدن. البته که تو این حادثه تروریستی یه دست من فلج شده و پزشکا دیگه از درمانش قطع امید کردن. من و شوهرم تو این سن و سال دیگه خونه‌ای نداریم. دیگه هیچی نداریم؛ چون تموم زندگی که این همه سال براش خون دل خوردیم، رو سرمون خراب شد. حتی خواهر و برادری نداریم که ازشون کمک بگیریم؛ ما فقط یه پسر داریم که خارج از کشور زندگی می‌کنه.» این روایتی کوتاه از حال و روز یکی همسایگان آسیب‌دیده محمدمهدی طهرانچی دانشمند هسته‌ای ایران است که در حال حاضر به همراه همسرش در یکی از بیمارستان‌های پایتخت بستری است.