این دنباله‌دار که در ابتدا با نام رمز A11pl3Z معرفی شده بود، با سرعتی نزدیک به ۶۰ کیلومتر بر ثانیه در حال عبور از درون منظومه شمسی است؛ سرعتی آن‌قدر بالا که نشان می‌دهد این جرم، برخلاف سیارک‌ها و دنباله‌دارهای معمول، تحت گرانش خورشید قرار ندارد و از فضای میان‌ستاره‌ای وارد منظومه ما شده است.

یخ یا سنگ؟

جاناتان مک‌داول، اخترشناس مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونیان، گفته که ظاهر «مات و محو» این جرم نشانه‌ای از ترکیب عمدتاً یخی آن است، نه سنگی. این احتمال وجود دارد که اندازه واقعی آن بین ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر باشد، اما اگر ترکیب آن عمدتاً یخ باشد، ممکن است کوچکتر از این تخمین باشد چون نور بیشتری بازتاب می‌دهد.

تهدیدی برای زمین نیست

به گفته ریچارد مویسل، رئیس بخش دفاع سیاره‌ای آژانس فضایی اروپا، این جرم هیچ خطری برای زمین ندارد و تنها از درون منظومه شمسی عبور کرده و از کنار مدار مریخ خواهد گذشت.

سومین دیدار فراکهکشانی

پیش از این تنها دو جرم با منشأ میان‌ستاره‌ای شناخته شده‌اند:
در سال ۲۰۱۷، ʻOumuamua که به‌دلیل ویژگی‌های غیرمعمولش حتی برخی آن را به یک فضاپیمای بیگانه نسبت دادند (گرچه بعدها رد شد)،
و در سال ۲۰۱۹، دنباله‌دار ۲I/Borisov.

اکنون 3I/Atlas نه‌تنها سریع‌تر از آن دو حرکت می‌کند، بلکه احتمالاً بزرگ‌ترین آن‌هاست. این دنباله‌دار از حوالی مدار مشتری در حال نزدیک‌شدن است و تا اواخر مهرماه، روشن‌تر و به خورشید نزدیک‌تر می‌شود؛ و تا سال آینده هم با تلسکوپ‌های زمینی قابل رصد باقی خواهد ماند.

آیا حامل رازهای حیات است؟

مارک نوریس، اخترشناس دانشگاه سنترال لنکشایر بریتانیا، تأکید کرده که این گونه اجرام فرصت‌هایی بی‌نظیر برای بررسی ترکیبات خارج از منظومه شمسی فراهم می‌کنند. اگر روزی بتوانیم مولکول‌های آلی یا اسیدهای آمینه را در چنین اجرامی بیابیم، این می‌تواند نشانه‌ای قوی از وجود شرایط زیستی در ستاره‌های دیگر باشد.

به گفته نوریس، تخمین‌هایی وجود دارد که در هر لحظه ممکن است حدود ۱۰ هزار جرم میان‌ستاره‌ای کوچک در منظومه شمسی در حال عبور باشند. با آغاز به‌کار رصدخانه ورا روبین در شیلی، احتمال کشف این اجرام هیجان‌انگیز بیش از گذشته شده است.