خبرآنلاین/ متن پیش رو در خبرآنلاین منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

امیر سرلشکر شهید عزیز نصیرزاده، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، در پی حملات اخیر به شهادت رسید؛ فرمانده‌ای که مسیر حرفه‌ای خود را از خلبانی جنگنده‌های اف-۱۴ در دوران دفاع مقدس آغاز کرد و تا عالی‌ترین سطح سیاست‌گذاری دفاعی کشور پیش رفت.

 امیر سرلشکر شهید عزیز نصیرزاده، وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، در پی حملات اسرائیل و ایالات متحده آمریکا به کشور به شهادت رسید.

او در ماه‌های اخیر در جایگاه وزیر دفاع، مسئولیت هدایت سیاست‌های تسلیحاتی، پشتیبانی و توسعه توان دفاعی را بر عهده داشت؛ جایگاهی که با رأی مجلس و پیشنهاد رئیس‌جمهور در دولت چهاردهم به او سپرده شده بود.

عزیز نصیرزاده متولد ۱۳۴۳ در شهر سراب استان آذربایجان شرقی است. مسیر نظامی نصیرزاده از سال ۱۳۶۱ و با ورود به نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران آغاز شد. او پس از طی مراحل آموزشی در دانشکده خلبانی نیروی هوایی و گذراندن دوره‌های تخصصی در ایران و پاکستان، به گردان تاکتیکی هواپیمای اف-۱۴ پیوست؛ یکی از راهبردی‌ترین یگان‌های هوایی کشور در دوران جنگ. از اواسط هشت سال دفاع مقدس، به عنوان خلبان جنگنده اف-۱۴ در چندین مأموریت عملیاتی حضور یافت و در فضای نبرد هوایی، تجربه‌ای عملی و مستقیم از میدان نبرد کسب کرد.

او پس از جنگ ۸ ساله، تا سال ۱۳۸۸ در سمت‌هایی چون وابسته نظامی در ایتالیا، مدیریت جنگ الکترونیکی معاونت عملیات نهاجا، معاونت اطلاعات نیروی هوایی و معاونت طرح و برنامه نهاجا، فعالیت داشته است.

عزیز نصیرزاده در سال ۱۳۹۱ درجه سرتیپی دریافت کرد.

او فعالیت حرفه‌ای خود را در ساختار نیروی هوایی ارتش ادامه داد و به تدریج در سطوح مدیریتی ارتقا یافت. در فاصله سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۶ ریاست ستاد نهاجا (معاونت هماهنگ‌کننده نیروی هوایی ارتش) را بر عهده داشت؛ سمتی که نقشی کلیدی در برنامه‌ریزی عملیاتی، هماهنگی یگان‌ها و ارتقای توان رزمی این نیرو ایفا می‌کند. سپس از سال ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۷ به عنوان جانشین فرمانده نیروی هوایی ارتش فعالیت کرد و یک سال بعد، در فاصله سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰، فرماندهی نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران را بر عهده گرفت.

در این دوره، تمرکز اصلی بر نوسازی ساختار عملیاتی، توسعه توان نگهداری و به‌روزرسانی ناوگان هوایی و افزایش آمادگی رزمی یگان‌های هوایی قرار داشت؛ موضوعی که با توجه به محدودیت‌های بین‌المللی و شرایط منطقه‌ای، اهمیت مضاعفی پیدا کرده بود. تجربه سال‌ها حضور در بدنه تخصصی نیروی هوایی، به او امکان می‌داد تصمیم‌گیری‌هایش را بر پایه شناخت دقیق از ظرفیت‌ها و محدودیت‌های فنی انجام دهد.

در ادامه مسیر حرفه‌ای خود، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران فعالیت کرد؛ جایگاهی که او را در سطح کلان هماهنگی میان نیروهای مسلح قرار می‌داد و نقش مهمی در تنظیم سیاست‌های دفاعی و برنامه‌ریزی راهبردی ایفا می‌کرد. این مسئولیت، پلی میان تجربه عملیاتی او در نیروی هوایی و مدیریت کلان دفاعی کشور محسوب می‌شد.

با تشکیل دولت چهاردهم در سال ۱۴۰۳، امیر نصیرزاده با پیشنهاد رئیس‌جمهور و رأی اعتماد مجلس شورای اسلامی به عنوان وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح منصوب شد. حضور او در این سمت، تداوم نقش‌آفرینی‌اش در بالاترین سطح سیاست‌گذاری دفاعی کشور بود؛ جایی که تصمیم‌ها نه‌تنها بر توان رزمی ارتش و سایر نیروها، بلکه بر مسیر توسعه صنایع دفاعی و زیرساخت‌های نظامی اثر مستقیم می‌گذاشت.

کارنامه نظامی و حرفه‌ای او با مجموعه‌ای از نشان‌های افتخار همراه بود؛ نشان‌های «ورزش»، «ایثار»، «عالی»، «کارشناسی ارشد»، «دوره اول دانشکده افسری»، «دافوس»، «دوره دوم دانشکده افسری»، «دوره سوم دانشکده افسری» و «مقدماتی» از جمله افتخاراتی بود که دریافت کرد. افزون بر این‌ها، نشان «خلبانی جنگنده» نیز بر سینه داشت؛ نشانی که بیش از هر عنوان دیگری، پیوند او با سال‌های پرخطر پروازهای عملیاتی و مأموریت‌های جنگی را یادآور می‌شد.