ورزش 3/اینیاکی دیاز، نویسند روزنامه ال‌موندو، که هوادار سرسخت اتلتیکو مادرید است، روایت جالبی از بازی شب گذشته برابر بارسا داشت. دیداری که تیم محبوبش علی‌رغم شکست به فینال رسید.
روز دوشنبه، رئال مادرید مقابل ختافه شکست خورد، در ورزشگاه خودش و با از دست دادن وقار و اعصاب؛ سناریویی که در هر شب دیگری باعث می‌شد در گروه‌های واتس‌اپی من بساط خنده و شوخی به راه بیفتد. با این حال، این بار اکثر اتلتیکی‌ها ساکت ماندیم؛ نگران از اینکه هر نیش و کنایه‌ای ۲۴ ساعت بعد بازگردد و وحشت‌زده از این احتمال (که در ذهن ما کاملاً واقعی بود) که بارسا نتیجه ۴-۰ را مقابل شاگردان چولو جبران کند. 

خود من که فقط به علم و منطق اعتقاد دارم، تصمیم گرفتم برای کمک هم که شده، این ستون را قبل از شروع بازی بنویسم. خب، نه دقیقاً این ستون را، بلکه نسخه‌ای که در آن فاجعه روخی‌بلانکو محقق شده بود و به جای اینکه الان دنبال قطار به مقصد سویا باشم، دنبال غاری می‌گشتم که دو هفته در آن پنهان شوم.

البته تمام آن خرافات و تلاش‌ها برای جلوگیری از بدشانسی وقتی توپ به حرکت درآمد، به مشتی مهملات تبدیل شدند. فوتبال منطقی‌تر از آن است که دوست داریم فکر کنیم. اگرچه خودش هم به نظر نمی‌رسید باورش کند، اما اتلتیکو صعود خود را در نیمه اول بازی رفت قطعی کرده بود؛ علیرغم اصرار مربی و تمام فوتبالیست‌هایش (به جز گریزمانِ فوق‌العاده، یورنته، سورلوث و موسو) برای هیجان دادن به بازی. البته هیجان از نوع افراطی‌اش.

حتی با وجود بازی بسیار بد، ترکیب ریسک افراطی و دفاع دست‌ودلباز بارسا به اتلتیکو فرصت‌های کافی داد تا از آن وضعیت شرم‌آور فرار کند. همه را از دست دادند. یک ضربه سر وحشتناک از لوکمن، مجموعه‌ای از کنترل‌ها و پاس‌های بد از جولیانو، بی‌اثری مطلق (یک بار دیگر) خولیان آلوارز، بی‌دقتی‌های کوکه و جانی، استرس پوبیل، رویکرد بزدلانه سیمئونه... این یک فاجعه تمام‌عیار بود، اما نه آنقدر که نمایش متروپولیتانو را پاک کند. البته با اختلاف اندک. شاید ستون من یا پیراهن شانسشان یا آن عروسکی که در قفسه پدرم چرخیده بود، نجاتشان داد. هر چیزی به جز بازی‌شان.

جیمی لنیستر درست بعد از اینکه بچه‌ای را از پنجره بیرون انداخت تا یک رابطه، بگویم نامناسب، را پنهان کند، گفت: «کارهایی که ما برای عشق انجام می‌دهیم». جیمی، این‌ها در مقایسه با حماقت‌هایی که ما برای فوتبال انجام می‌دهیم، ناچیز است. 

من این را می‌پذیرم، اما لوئیس آراگونس می‌داند که ساعت‌ها قبل از فینال متنی خواهم نوشت با عنوان: «اتلتیکو جام را هدیه می‌دهد». محض احتیاط. این‌ها رسوم ماست و باید به آن‌ها احترام گذاشت.

ما به فوتبال نمی‌آییم تا منطقی باشیم. و برای اتلتیکو، حتی کمتر. مرا می‌کشد، به من زندگی می‌دهد. صادقانه بگویم، بیشتر مورد اول.