آخرین خبر/من این روزها گاهی نگران اتفاقات مختلف میشم؛ اوایل هیچ نمی‌گفتم و فقط ناخنم رو می‌جویدم، مامان من یک روان‌شناسه، برای همین زود فهمید ناراحتم، اومد باهام صحبت کرد و ازم خواست بدون خجالت احساسم رو باهاش درمیون بذارم. منم بهش گفتم چی نگرانم کرده. خوشحال بودم که مامان بدون قضاوت به حرفم گوش و اطمینان داد که هر وقت بخوام می‌تونم بازم باهاش صحبت کنم، چون مامان باباها همیشه به حرف بچه‌ها با حوصله گوش و بدون قضاوت گوش میدن. من اول نگران بودم که مامان مسخره‌ام کنه و بگه الکی نگرانی. اما مامان بهم توضیح داد که نگرانی عجیب نیست؛ اما این‌که اجازه بدیم ناراحتی و نگرانی ما رو اذیت کنه خوب نیست. برای همین بهم گفت برم مدادرنگی و دفتر بیارم، یک نقاشی بکشم و سعی کنم احساسم رو توی نقاشی بروز بدم. بعد هم بهم گفت اگه می‌خوای دنیا جای بهتری بشه باید قوی باشی حتی اگه ناراحت بودی، تا بتونی اطرافت رو تغییر بدی. حالا من می‌دونم لازم نیست همیشه خوشحال باشم، حتی ممکنه گاهی ناراحت باشم، اما اگه احساسم رو بروز بدم و درباره‌اش صحبت کنم می‌تونم کنترلش کنم تا ازش عبور کنم.