آخرین خبر/ آقای مهدی یراحی، سلام. جدیدترین آهنگتان را شنیدم. به‌عنوان کسی که با خیلی از قطعات شما، زندگی کرده، هرچه گشتم، هیچ مصرعی در این ترانهٔ تازه پیدا نکردم تا با آن‌ همذات‌پنداری کنم.

دیگر برای ما نمی‌خوانید آقای یراحی؟ برای ما زنان آزادهٔ سرزمینتان که روسری برنمی‌داریم که حرف خدا زمین نماند، برای ما که هوای شهر را با عفت و حیا و نجابت‌مان خوب می‌کنیم و وزن روسری و چادر را عاشقانه به جان می‌کشیم تا همه سبک‌بال نفس بکشیم. ما مفقود جملات تازهٔ شماییم. از ما چشم پوشیده‌اید و خوانده‌اید، از ما که میلیون‌ها نفریم.

با قطعهٔ «تابوت خالی» شما خیلی گریه کرده بودم. یادتان هست شعرش را که برای مادران شهدا خوانده بودید؟ راستی وصیت‌نامهٔ جگرگوشه‌های همان مادران را خوانده‌اید؟ کسی میان آن‌ها «روسری‌تو دربیار» نوشته بود؟ ما میان این وصیت‌نامه‌ها بزرگ شده‌ایم آقا! پرتکرارترین کلمه‌ای که میان آن‌ها دیده‌ایم، حجاب بود. وقتی پشت میکروفون بدنتان را پیچ‌وتاب می‌دادید و رقص دختران پخش می‌شد، چهرهٔ آن مادرها بالای سر تابوت خالی شهیدشان را در ذهن داشتید؟ تصورشان کردید که چه حالی می‌شوند وقتی خطاب «برقص» شما به دختران ایران را بشنوند؟

برای اهواز و خرمشهر خوانده بودید. یادتان هست؟ ما میان کتاب‌های سرگذشت شهدا بزرگ شده‌ایم آقا! پرتکرارترین تصویری که در آن‌ها دیده‌ایم، کنار زنان رزمندهٔ جنوبی که با مانتوی بلند و چادر خاکی می‌جنگیدند، زنانی بودند که همیشه یک کلت یا نارنجک زیر چادرشان بود برای لحظهٔ مبادایی که بعثی‌ها بخواهند حجاب از سرشان بکشند و اسیرشان کنند. زنان سرزمین ما، بی‌حجابی را اسارت و ذلت می‌دیدند.

آقای یراحی! ما دل‌بستهٔ حکم خدایی هستیم که پیامبرش گفت: «اگر زن و شوهری دست هم را به مهر بگیرند، گناهانشان از لای انگشتان درهم‌گره‌کرده‌شان می‌ریزد». ما سرسپردهٔ حکم خدایی هستیم که در عزیزترین کتاب جهان از ما خواست دنبالهٔ روسری‌مان را بلند بگیریم که با آن، تن بپوشانیم. بوسه اگر حلال باشد، افتخار است. نشان لیاقت عشقی‌ست که خدا در آن آرامش قرار داده. بوسهٔ حلال، اعتراف نمی‌خواهد آقا!

 نویسنده: پرستو علی عسگرنژاد